संघर्ष आता मीमच्या रूपात फिरतो
अमेरिका आणि इराणशी संबंधित, आणि स्वतंत्रपणे इस्रायल आणि लेबनॉनशी संबंधित अलीकडच्या युद्धविराम घोषणांनी केवळ भू-राजकीय विश्लेषणच नव्हे, तर युद्ध ऑनलाइन कसे पसरते यावरही पुन्हा एक नजर टाकायला लावली: फक्त बातम्या, फुटेज, आणि अधिकृत विधानांमधून नाही, तर मीम्समधूनही. भरती, draft ची चिंता, क्षेपणास्त्रे, tactical gear, आणि जीवनशैलीच्या कल्पनांवरील विनोद फीड्सवर अतिशय वेगाने पसरले, अनेकदा गंभीर संदर्भ येण्याआधीच.
हा पॅटर्न परिचित आहे, पण आता अधिक तीव्र झाला आहे. सोशल प्लॅटफॉर्म्स अंतर, वेळ, आणि सूर यांना संकुचित करतात, ज्यामुळे वापरकर्ते युद्धाला फॉरमॅट्सच्या प्रवाहासारखे पाहू लागतात. भीतीत केलेला एक विनोद मिनिटांत जागतिक टेम्पलेट बनू शकतो. जे कधीकाळी स्थानिक coping mechanism होते, ते आता reach साठी optimize केले जाऊ शकते, अनोळखी लोकांकडून रीमिक्स केले जाऊ शकते, आणि त्याला घडवणाऱ्या परिस्थितींपासून वेगळे केले जाऊ शकते.
काळा विनोद जुना आहे. recommendation systems नवीन आहेत.
संकटाच्या वेळी विनोद करण्याची प्रवृत्ती नवीन नाही. स्रोत मजकूर काळ्या विनोदाला भीतीवरील सर्वात जुन्या प्रतिसादांपैकी एक म्हणून मांडतो, घटनांनी भारावून गेल्यावर काही प्रमाणात नियंत्रण परत मिळवण्याचा मार्ग म्हणून. ती सांस्कृतिक तर्कसंगती जुन्या satire प्रकारांपासून आधुनिक ऑनलाइन प्रतिक्रियांपर्यंत जाते. पण सामाजिक माध्यमे scale आणि incentive बदलतात. प्लॅटफॉर्म context, precision, किंवा grief समान रीतीने reward करत नाहीत. ते engagement, familiarity, आणि जलद replication reward करतात.
याच ठिकाणी संघर्षाभोवतीच्या meme economy मधला बदल दिसतो. एक विनोद ओळखण्याजोगा, सहज जुळवून घेण्याजोगा, आणि भावनिकदृष्ट्या वाचता येण्याजोगा असला पाहिजे. तो अचूक असण्याची गरज नाही. प्रत्यक्षात, सर्वाधिक viral war meme अनेकदा असा असतो की जो स्थान, इतिहास, आणि राजकीय दांव काढून टाकतो आणि फक्त एक format उरतो. परिणामी फक्त trivialization नाही, तर algorithmic flattening देखील होते, ज्यात एकाच content structure मुळे अनेक संघर्ष एकसारखे वाटू लागतात.
