2016 తర్వాత అంటార్కిటికాలో దీర్ఘకాలంగా కొనసాగిన ఒక నమూనా అకస్మాత్తుగా విరిగిపోయింది

ఏళ్ల తరబడి, అంటార్కిటికా సులభమైన వాతావరణ కథనాలకు ఒక అసౌకర్యకరమైన సవాలుగా నిలిచింది. విస్తృతంగా గ్రహం వేడెక్కుతున్నప్పటికీ, అనేక నమూనాలు ఊహించిన క్రమమైన తగ్గుదలని అనుసరించకుండా, అంటార్కిటిక్ సముద్ర మంచు సుమారు 2015 వరకు విస్తరించింది. ఆపై ఆ నమూనా విరిగిపోయింది. 2016 తర్వాత, సముద్ర మంచు అకస్మాత్తుగా తగ్గి, అలాగే తక్కువ స్థాయిలోనే కొనసాగింది. అందించిన మూల సమాచారంలో సారాంశంగా చెప్పిన కొత్త పరిశోధన, దీనికి సమాధానాన్ని మంచులో కాదు, దాని కింద ఉన్న సముద్ర నిర్మాణంలో ఉంచుతోంది.

2026 మార్చి 23న Proceedings of the National Academy of Sciencesలో ప్రచురితమైన ఈ అధ్యయనం, దాదాపు రెండు దశాబ్దాల అండర్-ఐస్ Argo float డేటాను ఉపయోగించింది. ఈ స్వయంచాలక పరికరాలు ఉపరితలం కింద ఉష్ణోగ్రత, లవణత సమాచారాన్ని సేకరించి, మళ్లీ పైకి వచ్చినప్పుడు ఉపగ్రహం ద్వారా పంపుతాయి. అందించిన పాఠ్యంలో ఉన్న పేపర్ సంగ్రహం ప్రకారం, ముందరి సముద్ర మంచు విస్తరణ కొంత మేరకు పెరిగిన వర్షపాతం వల్ల ఏర్పడిన ఉపరితల తీపికరణం ద్వారా నడిచింది. ఆ తీపి పొర, లోతులో ఉన్న వేడిగా, ఉప్పుగా ఉన్న నీటి మీద నిలిచి, ఉష్ణాన్ని క్రిందనే చిక్కబట్టి, ఉపరితలం సులభంగా గడ్డకట్టేలా చేసింది.

2015 తర్వాత ఆ నిర్మాణం మారిపోయింది. బలపడ్డ గాలుల ఆధారిత upwelling, తీపికరణ ధోరణిని తిప్పి, వేడిగా, ఉప్పుగా ఉన్న నీటిని పైకి తెచ్చింది. అధ్యయన వివరాల ప్రకారం, ఆ ప్రక్రియ సంవత్సరాలుగా పేరుకుపోయిన ఉపపరితల ఉష్ణాన్ని విడుదల చేసి, అసాధారణమైన సముద్ర మంచు నష్టానికి దారితీసింది. ప్రధాన రచయిత ఎర్ల్ విల్సన్ దీనిని క్రింద నుంచి పుట్టిన ఉష్ణం హింసాత్మక విడుదలగా వర్ణించారు. ఈ వివరణ ముఖ్యమైనది, ఎందుకంటే 2016 తర్వాతి తగ్గుదలని యాదృచ్ఛిక ఊగిసలాటగా కాకుండా, ఏళ్ల తరబడి అస్థిరతను నిల్వ చేసుకుంటున్న వ్యవస్థ ఫలితంగా తిరిగి ఫ్రేమ్ చేస్తుంది.

ఫలితాన్ని నిర్ణయించింది గాలి మాత్రమే కాదు, సముద్రమూ

మూల సమాచారంలో ఉన్న అత్యంత ముఖ్యమైన అంశాల్లో ఒకటి, సముద్ర మంచును సంవత్సరం నుండి సంవత్సరం, దశాబ్దం నుండి దశాబ్దం వరకు నియంత్రించడంలో సముద్రం పెద్ద పాత్ర పోషిస్తుందనే విషయం. ఇది సహజంగా అనిపించవచ్చు, కానీ దీనికి విశ్లేషణాత్మక బలం ఎక్కువ. ధ్రువ మార్పుపై ప్రజా చర్చలు తరచుగా గాలి ఉష్ణోగ్రతపై మాత్రమే దృష్టి పెడతాయి. ఈ అధ్యయనం, దక్షిణ మహాసముద్రం యొక్క నిలువు పొరల నిర్మాణం, దానిని కలతపెట్టే గాలులు, రెండూ సమానంగా కీలకమని సూచిస్తోంది.

విస్తరణ కాలంలో, పెరిగిన వర్షపాతం ఉపరితల జలాలను తీపిగా చేసింది. తీపి నీరు ఉప్పు నీటికంటే తక్కువ సాంద్రత కలిగి ఉంటుంది, కాబట్టి అది ఉపరితలానికి సమీపంలోనే ఉండి, పొరల స్థిరత్వాన్ని కాపాడింది. ఆ పొరల నిర్మాణం, కింద ఉన్న వేడినీటిపై ఒక మూతలా పనిచేసింది. అలాంటి పరిస్థితుల్లో, ఉపరితల గడ్డకట్టడం కొనసాగుతూనే, కింద ఉష్ణం పేరుకుపోయింది. బలమైన గాలులు ఉపరితల జలాలను అంటార్కిటికా నుండి దూరంగా నెట్టి, upwellingను తీవ్రతరం చేయడానికి అనుమతించినప్పుడు, వ్యవస్థ తిరిగింది. నిల్వ ఉష్ణం ఉపరితల వాతావరణానికి అందుబాటులోకి వచ్చి, సముద్ర మంచు ఏర్పడటాన్నీ నిలువుదలనూ దెబ్బతీసింది.

ఇది సూక్ష్మమైన కానీ ముఖ్యమైన విషయం. ముందరి విస్తరణ వాతావరణ ప్రమాదాన్ని ఖండించిందని అధ్యయనం చెప్పడం లేదు. బదులుగా, సంక్లిష్ట సముద్ర గతిశీలత తాత్కాలికంగా ఉష్ణ సంకేతంలోని కొంత భాగాన్ని మసకబార్చిందని లేదా మళ్లించిందని ఇది చూపిస్తోంది. సముద్ర స్థితి మారినప్పుడు, అంతర్లీన బలహీనత చాలా త్వరగా బయటపడింది.