மனிதர்களுடன் இணைந்து மிகுந்த வேறுபாடுகளான சூழல்களில் நாய்கள் எப்படி பொருந்தின

இன்னும் நம்முடன் வாழும் மிகப் பழமையான மனிதத் தொழில்நுட்பமாக நாய்கள் இருக்கலாம்

நாய்கள் நமக்கு இவ்வளவு பரிச்சயமானவை என்பதால், அவற்றின் ஆழமான வரலாறு பின்னணியில் மறைந்து போகிறது. ஆனால் வழங்கப்பட்ட மூலத்தில், மனித வரலாற்றிலேயே மிக முக்கியமான நீண்டகால கூட்டாண்மைகளில் ஒன்றாக அவற்றின் கதை வலுவாக முன்வைக்கப்படுகிறது. தொல்பொருள் ஆய்வாளர் பீட்டர் மிட்செலின் புதிய புத்தகமான First Dogs: Hunter-Gatherers and their Canine Companions from Prehistory to the Present ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டு, நாய் இல்லப்பேணல் என்பது ஓநாயிலிருந்து செல்லப்பிராணியாக மாறிய எளிய, ஒருமுறை நிகழ்ந்த மாற்றம் அல்ல என்று இந்தக் கட்டுரை வாதிடுகிறது. மாறாக, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வேட்டையாடி-சேகரிக்கும் சமூகங்களுடன் கொண்ட நெருக்கமான தொடர்புகளால், பிராந்தியம்தோறும் மாறுபட்டு வளர்ந்த ஒரு நீண்ட செயல்முறை அது.

இந்தப் பரந்த கூற்று முக்கியமானது, ஏனெனில் இல்லப்பேணல் பெரும்பாலும் மனிதர்கள் விலங்குகள் மீது ஒரே திசையில் திணித்த ஒன்றாக விவரிக்கப்படுகிறது. இங்கு விளக்கம் அதிகம் பரஸ்பரமானது. ஆரம்ப கட்டத்திலாவது, மனிதர்களும் ஓநாய்களும் சமமான பங்காளிகளாக இருந்திருக்கலாம் என்று மூலத்தில் கூறப்படுகிறது. அந்த அணுகுமுறை, மூலக் கதையை உரிமையாளர்-அடிமை என்ற சுத்தமான கதைமாந்தத்திலிருந்து விலக்கி, இரு இனங்களும் தொடர்ச்சியான இணை வாழ்வின் மூலம் மாறிய கூட்டுஉருவாக்கக் கதையாக மாற்றுகிறது.

ஒரே மாதிரி அல்ல, பல பாதைகள்

மூலத்தின் மையக் கருத்துகளில் ஒன்று, நாய்கள் ஒரே மாதிரியான வடிவமைப்பிலிருந்து உருவாகவில்லை என்பதே. மனிதக் குழுக்கள் வெவ்வேறு காலநிலைகள், வாழ்வாதார முறைகள், சமூக அமைப்புகளில் பரவியபோது, நாய்களும் அந்த உள்ளூர் சூழல்களுடன் பொருந்தும் வகையில் இணைமுறைகளில் வளர்ந்தன. இதன் விளைவாக, உடல் வேறுபாடுகள் மட்டும் அல்ல, அவை வாழ்ந்த சமூகங்களின் தேவைகளுடன் இணைந்த செயல்திறன் சிறப்புமயமாக்கல்களும் உருவாயின.

அதாவது, நாய்களின் வரலாறே மனிதர்களின் ஏற்புமாற்ற வரலாறும் ஆகும். ஆர்க்டிக் பகுதிகளில், தடித்த ரோமமுடைய ஸ்லெட் நாய்கள் சகிப்புத் திறன், குளிர் தாங்கும் திறன், இழுக்கும் வலிமை முக்கியமான சூழலில் வளர்ந்தன. பூமத்தியரேகைச் சூழல்களில், மெலிந்த வேட்டையாடும் நாய்கள் வெப்பத்துக்கும் வேறுபட்ட இரைச் சூழல்களுக்கும் பொருந்தின. இந்த வேறுபாடுகளை மூலத்தில் வெறும் நவீன இன மேம்பாட்டின் விளையாட்டாக அல்ல, பண்டைய காலத்திற்கே பின்னோக்கி செல்லும் உள்ளூர் சூழலியல் மற்றும் பண்பாட்டு தேர்வின் ஆழமான பதிவாகக் காட்டுகிறது.

விவசாயமும் பிற விலங்குகளின் கட்டுப்பாடும் வருவதற்கு முன்பே, வேட்டையாடி-சேகரிக்கும் சமூகங்கள் இந்த செயல்முறையின் மையத்தில் இருந்தன என்பதையும் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. அந்தப் புள்ளி, நாய் வரலாற்றின் முக்கியத்துவத்தை விரிவாக்குகிறது. நாய் இல்லப்பேணலை வேளாண்மை நாகரிகங்களுக்கு இணைப்புச் செய்தியாக அல்ல, மனித சமூக வளர்ச்சியின் அடித்தளமாக நிறுத்துகிறது.

மிகக் கடுமையான இடங்களில் பகிர்ந்த ஏற்புமாற்றம்

வழங்கப்பட்ட மூலத்தில், மனிதர்களும் நாய்களும் ஒன்றாக ஏற்புமாற்றம் செய்ததற்கான மிகவும் தெளிவான உதாரணங்களில் ஒன்று திபெத் மேடுப்பகுதி. அந்த உயரமான சூழலில் குறைந்த ஆக்சிஜன், எந்த பாலூட்டிக்கும் உயிர்வாழ்வில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. கட்டுரைப்படி, தாழ்நில இனங்கள் சிரமப்படும் சூழலில் செயல்பட உதவும் குறிப்பிட்ட ஜீன்கள் திபெத் நாய்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இதன் முக்கியத்துவம், நாய்கள் கடுமையான நிலத்தோற்றத்துக்கு மட்டும் பொருந்தின என்பதல்ல; அதே சூழலியல் அழுத்தங்களை எதிர்கொண்ட மனித மக்களுடன் இணைந்தே அவ்வாறு பொருந்தின என்பதே.

இந்த வகையான இணை ஏற்புமாற்றம், நாய்கள் வெறும் இடமாற்றம் செய்யப்படும் துணைவர்கள் அல்ல என்ற பரந்த கருத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. கடின சூழல்களில் மனித விரிவாக்கத்தின் செயலில் பங்குபற்றிய உயிரியல் கூட்டாளிகள் அவை. உள்ளூர் மனித தேவைகளுக்கு ஏற்ப அவற்றின் உடற்கூறு, நடத்தை, வேலைப் பங்குகள் மாறின; அதே நேரத்தில் மனித சமூகங்களும் போக்குவரத்து, வேட்டையாடல், பாதுகாப்பு மற்றும் பிற பணிகளுக்காக நாய்களின் திறன்களை நம்பின.

இவ்விதம் பார்க்கையில், நாய்கள் மனித வரலாற்றின் ஒரு பொது முறைமையை வெளிப்படுத்துகின்றன: பண்பாட்டு புதுமையும் உயிரியல் ஏற்புமாற்றமும் எப்போதும் தனித்தனியாக நடைபெறுவதில்லை. சில சமயங்களில், இனங்களுக்கு இடையேயான வேலை உறவுதான் இரண்டின் உயிர்வாழ்வும் பரவலுமாக மாறுகிறது.

தொல்பொருள், மரபியல், பண்பாடு ஒரே திசையைச் சுட்டுகின்றன

மூலம் தனது வாதத்தை பரந்த ஆதாரங்களின் மேல் நிறுவுகிறது. 14,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கல்லறைகளில் மனிதர்களுடன் புதைக்கப்பட்ட நாய்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. அனைத்துக் கண்டங்களின் தொன்மையான கலைப்படைப்புகளில் அவை தோன்றுகின்றன; பல்வேறு பண்பாடுகளின் தொன்மை, மதம், நாட்டுப்புறக் கதைகளிலும் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. தொல்பொருள் ஆதாரங்கள், அவை வேட்டையாடல், காவல், சுமை இழுத்தல், மந்தை மேய்த்தல் ஆகியவற்றில் உதவியதையும், அதே சமயம் துணைவர்களாகவும் இருந்ததையும் காட்டுகின்றன. இந்தப் பதிவுகள் மனிதர்களும் நாய்களும் கொண்ட பிணைப்பு தற்செயலானதோ, இடையிடையே மட்டும் நடந்ததோ அல்ல என்று கூறுகின்றன. அது நிலைத்த, தெளிவாகக் காணப்படும், சமூக முக்கியத்துவமிக்க பிணைப்பாக இருந்தது.

இந்த ஆதாரம் மரபியல் தகவலை எதிர்க்கவில்லை; அதை நிறைவு செய்கிறது. மரபணு தரவு மக்கள்தொகை பிரிவுகள் மற்றும் ஏற்புமாற்றங்களை வெளிப்படுத்தலாம், ஆனால் நாய்கள் மனிதர்களுடன் உண்மையில் எவ்வாறு வாழ்ந்தன என்பதை தொல்பொருள் காட்டுகிறது. கல்லறைச் சூழல்கள், உருவப்படங்கள், உழைப்பின் பொருள் தடயங்கள் சில நாய்க்குணங்கள் ஏன் காக்கப்பட்டு பெருக்கப்பட்டன என்பதை விளக்க உதவுகின்றன. இவை சேர்ந்து, இல்லப்பேணல் என்பது வெறும் அடங்குதன்மை குறித்து அல்ல என்பதை ஆதரிக்கின்றன. அது பொருந்துதலைப் பற்றி: சமூகப் பொருந்துதல், சூழலியல் பொருந்துதல், பொருளாதாரப் பொருந்துதல்.

நவீன நாய்களின் அபாரமான பல்வகைமையையும் மூலம் வலியுறுத்துகிறது. இன்று மிகச் சிறிய துணை விலங்குகளிலிருந்து மிகப் பெரிய வேலை நாய்கள் வரை நூற்றுக்கணக்கான சிறப்பு இனங்கள் உள்ளன. கட்டுரையில் சுருக்கமாக கூறப்பட்ட மிட்செலின் வாதம், இந்த சமீபத்திய பல்வகைமை இன்னும் பழமையான, பரவலான ஏற்புமாற்ற வடிவத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கிறது என்பதே. நவீன இனங்கள் முறையான அர்த்தத்தில் புதியவையாக இருக்கலாம்; ஆனால் உள்ளூர் பணிகளுக்காக நாய்களை வடிவமைக்கும் மனிதப் பழக்கம் பழமையானது.

இந்தப் பார்வை இப்போது ஏன் முக்கியம்

நாய் இல்லப்பேணலை பல பாதைகள் கொண்ட செயல்முறையாக மறுவடிவமைப்பது நாய் வரலாற்றைத் தாண்டி முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. மனிதர்கள் பிற இனங்களை எவ்வாறு இல்லப்பேணுகிறார்கள், அத்தகைய மாற்றங்கள் எவ்வளவு விரைவாக நடக்கின்றன என்பதற்கான எளிமைப்படுத்தப்பட்ட கதைகளை இது சவால் செய்கிறது. மேலும், விலங்குகளுடன் நுணுக்கமான, நீடித்த உறவுகளை உருவாக்குவதில் வாழ்வாதார சமூகங்களின் பங்குக்கும் அதிக எடை கொடுக்கிறது. வேறொரு விதமாகச் சொன்னால், நாய்களின் ஆழமான வரலாறு வேளாண்மைக்கான முன்னோட்டம் மட்டும் அல்ல. அது மனித புதுமையின் ஒரு முக்கிய அத்தியாயம்.

இந்த வாதம் இணைவளர்ச்சி, சூழல்-கட்டமைப்பு, பல இன வரலாறு ஆகியவற்றில் தற்போதைய ஆர்வத்துடனும் ஒத்திருக்கிறது. விலங்குகளை மனித முன்னேற்றத்தின் பின்னணியாகப் பார்க்காமல், இந்த அணுகுமுறை காலப்போக்கில் இனங்கள் ஒன்றையொன்று எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்று கேட்கிறது. நாய்கள் இதற்கான மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டாக இருக்கலாம், ஏனெனில் அவை உலகெங்கும் மனித வாழ்க்கையில் இன்னும் நெருக்கமாக உள்ளன; ஆனால் இந்தக் கட்டமைப்பு பிற தொடக்ககால இல்லப்பேணல் கதைகளை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதையும் பாதிக்கலாம்.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளால் அளக்கப்படும் கூட்டாண்மை

வழங்கப்பட்ட மூலம் ஒரே ஒரு அதிரடியான அகழ்வாய்வையோ, ஒரு தீர்க்கமான மரபணு ஆய்வையோ முன்வைக்கவில்லை. அதன் மதிப்பு ஒருங்கிணைப்பில் உள்ளது. தொல்பொருள், பண்பாட்டு, உயிரியல் ஆதாரங்களை ஒன்றாகக் கொண்டு, உலகளாவிய மனித சமூகங்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்த உள்ளூர் பேச்சுவார்த்தைகளின் மூலம் நாய்கள் இன்று உள்ளதாக மாறின என்று அது வாதிடுகிறது. கட்டுரையின் சொந்த வர்ணனையில், அந்த உறவு பழமையானது, பல்வகையானது, ஆழமானது.

அதுவே நாய்கள் ஒரே நேரத்தில் எவ்வளவு மாறுபட்டவையாகவும், எவ்வளவு பரிச்சயமானவையாகவும் இருப்பதை விளக்குகிறது. அவை ஒரு நிலையான வார்ப்பில் பொருத்தப்பட்ட இன்னொரு இல்லப்பேணப்பட்ட இனம் அல்ல. மனிதர்களும் நாய்களும் ஒன்றாகக் கற்று, ஏற்புமாற்றம் பெற்று, பரவிச் சென்ற மிக நீண்ட பகிர்ந்த வரலாற்றின் விளைவுகள் அவை. இந்தப் பார்வை நிலைத்தால், நாய்களின் உலகக் கதை மற்றொரு இனம் மனித உயிர்வாழ்விலும் அடையாளத்திலும் எவ்வளவு ஆழமாக பின்னப்பட முடியும் என்பதற்கான மிகத் தெளிவான பதிவுகளில் ஒன்றாகும்.

இந்தக் கட்டுரை Phys.org செய்தியறிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அசல் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.