झेब्राफिश अभ्यास सूचित करतो की कशेरुकींच्या मेंदूंनी इंद्रिये एकत्र कशी करायची याचा प्राचीन आराखडा आहे

Science मधील एका नवीन अभ्यासाने न्यूरोसायन्समधील दीर्घकाळ चालत आलेल्या प्रश्नाला अधिक धार दिली आहे: वेगवेगळे मेंदू पाहणे, ऐकणे, स्पर्श, वास आणि हालचाल यांचे स्वतंत्र प्रवाह जगाच्या एकात्म चित्रात कसे रूपांतरित करतात? झेब्राफिशवर काम करताना, संशोधकांनी असे पुरावे नोंदवले आहेत की संवेदनशील माहिती एका श्रेणीक्रमाद्वारे संघटित होते, जे सस्तन प्राण्यांमध्ये आधीपासूनच चांगले स्थापित असलेल्या मूलभूत नमुन्यासारखे दिसते.

याचा अर्थ झेब्राफिशचे मेंदू मानवी किंवा उंदराच्या मेंदूंच्या लहान प्रती आहेत असा नाही. त्यांची रचना वेगळी आहे, आणि त्यांची उत्क्रांतीची रेषा सस्तन प्राण्यांपासून शेकडो दशलक्ष वर्षांपूर्वी वेगळी झाली. पण हा निष्कर्ष महत्त्वाचा आहे, कारण तो सूचित करतो की संवेदनशील प्रक्रियेचे मूलभूत तर्क कशेरुकींमध्ये सामायिक असू शकतात, जरी मेंदूची रचना लक्षणीयरीत्या वेगळी असली तरी.

या कामाचे नेतृत्व नॉर्वेजियन युनिव्हर्सिटी ऑफ सायन्स अँड टेक्नॉलॉजीचे प्राध्यापक Emre Yakşi यांनी केले, जे Koç University येथे व्हिजिटिंग फॅकल्टी सदस्यही आहेत. स्त्रोत सामग्रीनुसार, संघाने झेब्राफिश मेंदू वेगवेगळ्या संवेदनशील मार्गांद्वारे येणारे संकेत कसे संघटित करतो आणि एकत्र करतो हे तपासले. सुरुवातीचे प्रक्रिया टप्पे modality नुसार वेगळे राहतात, पण पुढील क्रिया हळूहळू अधिक एकत्रित प्रतिनिधित्वांकडे निर्देश करते.

हा प्रश्न का महत्त्वाचा आहे

मेंदूंना “जग” एकच तयार संकेत म्हणून मिळत नाही. त्यांना तुकडे मिळतात. प्रकाश दृश्य सर्किट्सपर्यंत पोहोचतो. कंपन आणि आवाज श्रवण व यांत्रिक-संवेदी मार्गांपर्यंत पोहोचतात. रासायनिक संकेत घ्राण प्रणालींमध्ये प्रवेश करतात. अंतर्गत अवस्था आणि हालचाल आणखी थर जोडतात. तरीही प्राणी या चॅनेल्सना परस्पर-संबंधित नसलेल्या तांत्रिक इनपुट्स म्हणून अनुभवत नाहीत. ते असे वागतात जणू हे संकेत पर्यावरणाच्या सुसंगत मॉडेलमध्ये एकत्र केले गेले आहेत.

सस्तन प्राण्यांमध्ये, त्या प्रक्रियेचे एक परिचित वर्णन तुलनेने वेगळ्या संवेदनशील प्रवाहांपासून सुरू होते आणि cortical नेटवर्क्समध्ये व्यापक एकीकरणाकडे जाते. थॅलॅमस माहिती मार्गित आणि रिले करण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावतो, सिग्नल्स कॉर्टेक्सपर्यंत कसे पोहोचतात आणि सुरुवातीच्या टप्प्यांत ते सिग्नल्स कसे काही प्रमाणात वेगळे राहतात, नंतर अधिक पूर्णपणे एकत्रित होतात, हे संरचित करण्यात मदत करतो.

झेब्राफिशचा प्रश्न महत्त्वाचा आहे कारण तो तपासतो की ही सामान्य मांडणी सस्तन प्राण्यांच्या मेंदूंचा उत्क्रांतीतील अपघात आहे की कशेरुकींचा अधिक खोल सिद्धांत आहे. जर दूरच्या कशेरुकी वंशात असाच नमुना दिसला, तर संशोधकांना पुरावे मिळतात की श्रेणीबद्ध संवेदनशील एकत्रीकरण एका विशिष्ट मेंदू-वास्तुकलेशी बांधलेले नाही. उलट, उत्क्रांतीने खूप आधी शोधलेला आणि वेगवेगळ्या रूपांत जपलेला तो एक मजबूत उपाय असू शकतो.

Study reveals a shared logic of sensory processing across vertebrate brains
झेब्राफिश डॉर्सल रॅफे न्यूरॉन्स आणि त्यांचे अॅक्सॉन्स फ्लुरोसंट रिपोर्टर्सने लेबल केलेले आहेत आणि खोलीनुसार कोड केलेले आहेत. Credit: Bram Serneels, Kavli Institute for Systems Neuroscience.

संशोधकांना काय आढळले

पुरवलेल्या स्त्रोत मजकुरावरून, संशोधकांनी झेब्राफिश प्रणालीचा वापर करून संवेदनशील प्रक्रिया सस्तन प्राण्यांमध्ये दिसणाऱ्या संघटनात्मक धोरणासारखी आहे का हे तपासले. त्यांचा निष्कर्ष होता की किमान अर्थपूर्ण कार्यात्मक अर्थाने तरी ती तशीच आहे: संवेदनशील माहिती श्रेणीक्रमाने संघटित होते, आणि स्वतंत्र चॅनेल्स व्यापक संयुक्त प्रतिनिधित्वांना योगदान देतात.

हा अभ्यास झेब्राफिश न्यूरोसायन्सच्या एका व्यावहारिक शक्तीवरही आधारित आहे. झेब्राफिश लहान असतात, आणि त्यांची तुलनेने प्रकाश पारदर्शकता वैज्ञानिकांना मेंदूच्या मोठ्या भागांत न्यूरल क्रियाशीलता अशा प्रकारे पाहू देते जे अनेक इतर कशेरुकींमध्ये कठीण असते. त्यामुळे माहिती नर्व्ह सर्किट्समधून पुढे जाताना क्रिया कशी बदलते याचा मागोवा घेण्यासाठी ते एक शक्तिशाली मॉडेल ठरतात.

झेब्राफिशच्या मेंदूकडे साधी किंवा आदिम प्रणाली म्हणून न पाहता, हे निष्कर्ष त्याला मेंदू संघटन समजण्यासाठी एक खिडकी म्हणून मांडतात. संदेश फक्त इतकाच नाही की झेब्राफिश जग प्रभावीपणे जाणू शकतात. तर त्यांच्या मेंदूंमध्ये खोल उत्क्रांतीची मुळे असलेली संगणकीय रणनीती राबवली जाऊ शकते.

जर ही मांडणी टिकून राहिली, तर मासे आणि सस्तन प्राणी यांमधील तुलना करण्याचे महत्त्व बदलते. अतिशय वेगळ्या शारीरिक रचनांमध्ये समान कार्य आढळणे म्हणजे सर्वात महत्त्वाची गोष्ट ही माहितीप्रवाहाची तर्कशुद्धता असू शकते, एखाद्या नेमक्या संरचनेचा संच नव्हे.

वैज्ञानिकांना श्रेणीक्रम का महत्त्वाचा वाटतो

न्यूरोसायन्समध्ये श्रेणीक्रम ही वारंवार दिसणारी संकल्पना आहे, कारण ती एकाच वेळी दोन तथ्ये सुसंगत करण्याचा मार्ग देते. पहिला, विशेषीकृत सर्किट्स उपयुक्त असतात: दृष्टी, श्रवण, गंध आणि स्पर्श विशिष्ट वैशिष्ट्ये कार्यक्षमतेने वेगळी काढू शकतात, तेव्हा प्राण्यांना फायदा होतो. दुसरा, वर्तन एकीकरणावर अवलंबून असते: पळायचे, खायचे, दिशा बदलायची की दुर्लक्ष करायचे हे ठरवण्यासाठी मेंदूला ती वैशिष्ट्ये एकत्र करावीच लागतात.

Study reveals a shared logic of sensory processing across vertebrate brains
झेब्राफिश फोरब्रेनला उत्तेजक न्यूरॉन्ससाठी लाल आणि अवरोधक न्यूरॉन्ससाठी हिरवा रंग देऊन लेबल केले आहे. Credit: Dr. Stephanie Fore, Kavli Institute for Systems Neuroscience

एक श्रेणीबद्ध मांडणी सिग्नल्सना अचूकता महत्त्वाची असताना वेगळे राहू देते आणि समन्वय अधिक महत्त्वाचा असताना नंतर एकत्र येऊ देते. हे एक कारण आहे की झेब्राफिशचा निष्कर्ष लक्षवेधी ठरतो. तो सूचित करतो की कशेरुकींचे मेंदू विशेषीकरण आणि एकीकरण यांचा समतोल वारंवार एकाच व्यापक रचनेच्या बदलांद्वारे साधू शकतात.

म्हणून हा अभ्यास केवळ मासे न्यूरोबायोलॉजीपुरता मर्यादित नाही. मेंदू संघटनेचे कोणते भाग वंश-विशिष्ट आहेत आणि कोणते भाग जतन झाले आहेत हे समजून घेण्याच्या मोठ्या प्रयत्नात तो भर घालतो. ही जतन केलेली तत्त्वेच धारणा आणि वर्तनाच्या सर्वसाधारण सिद्धांतांसाठी अनेकदा सर्वाधिक माहितीपूर्ण ठरतात.

पुढे काय

स्त्रोत मजकूर हा अभ्यास अंतिम उत्तरापेक्षा एक महत्त्वाचा संकेत म्हणून मांडतो, आणि तीच योग्य पातळीची खबरदारी आहे. सामायिक श्रेणीक्रम म्हणजे झेब्राफिश आणि सस्तन प्राणी प्रत्येक जाणिवेची गणना एकाच प्रकारे करतात असे आपोआप ठरत नाही. मात्र, वेगवेगळ्या न्यूरल हार्डवेअर असलेल्या प्रजातींमध्ये समान तत्त्वे कशी राबवली जातात याचा शोध घेण्यासाठी तो अधिक मजबूत पाया तयार करतो.

भविष्यातील कामात ही श्रेणीक्रम रचना कुठे सुरू होते, तिच्यात किती टप्पे आहेत, आणि संवेदनशील प्रवाह अंतर्गत अवस्था, शिक्षण, आणि हालचाल यांच्याशी कसे परस्परक्रिया करतात हे तपासले जाईल. हे तपशील महत्त्वाचे आहेत, कारण धारणा फक्त बाह्य संकेत एकत्र करण्याबद्दल नसते. दिलेल्या संदर्भात कोणते संकेत महत्त्वाचे आहेत हे ठरवणेही त्यात समाविष्ट असते.

न्यूरोसायन्ससाठी या कामाचे व्यापक मूल्य संकल्पनात्मक आहे. कशेरुकींमधील धारणा एका सामायिक संघटनात्मक तर्कावर आधारित असू शकते, हा दावा तो अधिक मजबूत करतो: आधी वेगळे मार्ग, नंतर हळूहळू एकत्रित प्रतिनिधित्व. उत्क्रांतीच्या दृष्टीने, हे जीवशास्त्रातील सर्वात कठीण माहिती-प्रक्रिया समस्यांपैकी एकासाठी जुना आणि टिकाऊ उपाय सूचित करेल.

मेंदूंना अनेक अपूर्ण संकेत एका उपयुक्त जगात रूपांतरित करावे लागतात. हा अभ्यास सूचित करतो की कशेरुकी प्राणी त्यांच्या बाह्य फरकांपेक्षा खूप पूर्वीपासून संबंधित डिझाइन नियमांसह हे करत आले असावेत.

हा लेख Medical Xpress च्या रिपोर्टिंगवर आधारित आहे. मूळ लेख वाचा.

Originally published on medicalxpress.com