ऐतिहासिक मानवी-सहभागी चंद्र चाचणी उड्डाणानंतर आर्टेमिस 2 डेटा विश्लेषण टप्प्यात प्रवेश करतो

स्प्लॅशडाउननंतर वैज्ञानिक कामकाज नुकतेच सुरू झाले आहे

NASA चे आर्टेमिस 2 मिशन पृथ्वीवर परतले आहे, पण त्याचा सर्वात टिकाऊ परिणाम आता सुरू होत असावा. ऐतिहासिक 10 दिवसांच्या उड्डाणाच्या समाप्तीनंतर एक आठवडा उलटल्यावर, शास्त्रज्ञ आणि अभियंते या मिशनने काय तयार केले ते तपासू लागले आहेत: चंद्राची छायाचित्रे, क्रूपासून मिळालेला जैववैद्यकीय डेटा, आणि ओरियन अंतराळयानाच्या पहिल्या मानवी-सहभागी खोल-अंतराळ चाचणी-उड्डाणाचा नोंदी.

प्रवासातून विश्लेषणाकडे होणारा हा बदल आर्टेमिस 2 भोवती सुरू असलेल्या पोस्ट-मिशन चर्चेचा केंद्रबिंदू आहे. दिलेल्या स्रोत मजकुरानुसार, या मिशनने NASA चे अंतराळवीर रीड वायझमन, व्हिक्टर ग्लोव्हर, क्रिस्तिना कोच, आणि कॅनेडियन स्पेस एजन्सीचे अंतराळवीर जेरेमी हॅन्सन यांना यापूर्वी कोणत्याही मानवाने न गेलेल्या अंतरापेक्षा पृथ्वीपासून अधिक दूर नेले. त्यामुळे असे एक डेटासेट तयार झाले, जे संशोधकांच्या मते चंद्रविज्ञान, अंतराळवीर आरोग्य-अभ्यास, आणि भविष्यातील खोल-अंतराळ मोहिमांच्या रचनेवर प्रभाव टाकेल.

प्रतीकात्मकतेपेक्षा अधिकसाठी तयार केलेले मिशन

आर्टेमिस 2 ऐतिहासिक होते, कारण ते ओरियनचे पहिले मानवी-सहभागी चाचणी उड्डाण होते; पण स्रोत सामग्री स्पष्ट करते की त्याचे महत्त्व केवळ एवढ्यावर मर्यादित नव्हते की ते यान माणसांना चंद्राभोवती घेऊन जाऊन परत आणू शकते हे सिद्ध झाले. हे मिशन एक संशोधन मंच म्हणूनही कार्यरत होते, ज्याने संस्थांना खोल-अंतराळातील दीर्घ प्रवासांसाठी कशी तयारी करावी यावर परिणाम करू शकणारी माहिती गोळा केली.

हे विशेषतः महत्त्वाचे आहे, कारण खोल-अंतराळ मोहीमांमध्ये अंतराळवीरांवर अशा ताणांचा परिणाम होतो, जे कमी पृथ्वी कक्षेतील ताणांपेक्षा वेगळे असतात. मायक्रोग्रॅव्हिटी एक मोठा घटक राहतो, पण पृथ्वीच्या संरक्षक वातावरणापासून मोहीम जास्त दूर गेल्यावर किरणोत्सर्गाचा संपर्कही अधिक महत्त्वाचा ठरतो. आर्टेमिस 2 ने प्रत्यक्ष मानवी-सहभागी उड्डाणादरम्यान त्या संदर्भात डेटा गोळा करण्याची दुर्मीळ संधी दिली.

अंतराळवीर-उत्पन्न ऊतक चिप्स अंतराळ वैद्यक अधिक वैयक्तिक बनवू शकतात

दिलेल्या मजकुरात उल्लेख केलेल्या सर्वात रोचक अभ्यासांपैकी एक AVATAR आहे, ज्यात अंतराळवीरांच्या स्वतःच्या स्टेम पेशींमधून तयार केलेल्या सूक्ष्म ऊतक चिप्सचा समावेश होता. या प्रकरणात, त्या चिप्सनी अस्थिमज्जेचे अनुकरण केले आणि त्या उड्डाणात नेण्यात आल्या, जेणेकरून NASA 10 दिवसांची मायक्रोग्रॅव्हिटी आणि खोल-अंतराळ किरणोत्सर्ग प्रत्येक अंतराळवीराच्या ऊतकांवर वैयक्तिक जैविक मॉडेलद्वारे कसा परिणाम करतो ते तपासू शकेल.

ही संकल्पना प्रभावी आहे, कारण ती दोन प्रकारच्या मोजमापांना जोडते. संशोधक सूक्ष्म अस्थिमज्जा मॉडेलमधील बदल तपासू शकतात आणि त्यांची तुलना अंतराळवीरांच्या स्वतःच्या रक्तपेशींमधील बदलांशी करू शकतात, ज्या अस्थिमज्जेमध्ये तयार होतात. जर हे तुलनात्मक परिणाम जुळले, तर हे व्यासपीठ विशिष्ट अंतराळवीर खोल-अंतराळ संपर्काला कसा प्रतिसाद देईल याचा अधिक विश्वासार्ह अंदाज देऊ शकते.

स्रोत मजकुरात म्हटले आहे की Baylor College of Medicine येथे आधारित NASA-निधीतून चालणाऱ्या Translational Research Institute for Space Health या संघटनेने ही मानवी ऊतक चिप्स प्रमाणित करण्यात मदत केली, जेणेकरून प्रयोगशाळा त्या सातत्याने तयार करू शकतील. हे प्रमाणिकीकरण महत्त्वाचे आहे, कारण आशादायक मॉडेल त्याच्या पुनरुत्पादकतेइतकेच उपयुक्त असते. भविष्यातील मोहिमांमध्ये, मजकुरात मांडलेली व्यापक दृष्टी अशी आहे की उड्डाणापूर्वी अंतराळवीर-उत्पन्न ऊतक चिप्सची चाचणी करून नुकसानाचा धोका भाकता येईल आणि प्रत्येक क्रूसाठी योग्य औषधे ओळखता येतील.

त्याचे परिणाम अवकाशउड्डाणाच्या पलीकडेही जाऊ शकतात. जर हे व्यासपीठ प्रत्यक्षात पुरेसे विश्वासार्ह ठरले, तर हेच वैयक्तिक चाचणीचे दृष्टीकोन पृथ्वीवरील कर्करोगासह इतर रोगांच्या उपचारांनाही मार्गदर्शन करू शकते.