நோய்த்தொற்று பகிர்வு மற்றும் தடுப்பூசி அணுகல் குறித்து இறுதி பேரிடர் ஒப்பந்தப் போராட்டத்தை WHO மீண்டும் தொடங்கியது

பேரிடர் ஒப்பந்தத்தின் முடிக்கப்படாத பகுதி மீண்டும் விவாத மேசைக்கு வந்துள்ளது

உலக சுகாதார அமைப்பின் பேரிடர் உடன்படிக்கையில் இன்னும் தீராத கடைசி பகுதியாக இருக்கும் விடயத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, பேச்சுவார்த்தையாளர்கள் ஏப்ரல் 27 அன்று ஜெனீவாவில் கூடுதல் ஒரு வார பேச்சுவார்த்தைக்காக ஒன்றுகூடினர்: பேரிடர் ஏற்படுத்தும் திறன் கொண்ட நோய்த்தொற்றுகளை நாடுகள் எவ்வாறு பகிர்வது, மேலும் அந்தப் பகிர்விலிருந்து கிடைக்கும் தடுப்பூசிகள், பரிசோதனைகள் மற்றும் சிகிச்சைகள் உள்ளிட்ட நன்மைகள் எவ்வாறு பகிர்ந்து வழங்கப்படுவது.

இந்த விடயம் தொழில்நுட்ப ரீதியாக Pathogen Access and Benefit-Sharing system, அல்லது PABS, என அழைக்கப்படுகிறது. நடைமுறையில், இது COVID-19 காலத்தில் உலகளாவிய கோபத்தை வடிவமைத்த ஒரு கேள்வியின் மையத்துக்குச் செல்கிறது: உயிர்காக்கும் கருவிகளை உருவாக்க தேவையான உயிரியல் தரவுகள் மற்றும் மாதிரிகளை நாடுகள் வழங்கினால், நெருக்கடி ஏற்பட்டபோது உருவாகும் தயாரிப்புகளை நியாயமாகப் பெறுவதற்கான உறுதியை அவர்களுக்கு என்ன அளிக்கப்படுகிறது?

இந்த இறுதி நடைமுறை ஏன் இவ்வளவு முக்கியமானது

பெரும் ஒப்பந்தம், மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் அதிகமான பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பிறகு, மே 2025 இல் WHO உறுப்பினர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. எதிர்கால சுகாதார அவசரநிலைகளின் போது ஒருங்கிணைப்பு, கண்காணிப்பு மற்றும் அணுகலை மேம்படுத்தவும், கொரோனா பேரிடரின் போது காணப்பட்ட சிதறிய சர்வதேச பதிலுக்கு மீண்டும் இடமளிக்காமல் இருக்கவும் அது உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் மிக அரசியல் உணர்வுமிக்க கூறு முடிவடையாமல் விடப்பட்டது.

அந்த விடுபாடு சிறியதல்ல. வழங்கப்பட்ட மூல உரையில் PABS ஒப்பந்தத்தின் இதயம் என விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அது இல்லாமல், இந்த உடன்படிக்கை, உலக சுகாதாரத்தில் மிக முரண்பாடான உண்மையிலான பரிமாற்றங்களில் ஒன்றுக்கான தீர்மானிக்கப்பட்ட நடைமுறை இல்லாத ஒரு பேராசை கொண்ட கட்டமைப்பாக மாறும் அபாயத்தை சந்திக்கிறது: விரைவான நோய்த்தொற்று பகிர்வுக்கு மாற்றாக அர்த்தமுள்ள, சமமான நன்மைகள்.

WHO தலைமை இயக்குநர் டெட்ரோஸ் அதானோம் கேப்ரியேசஸ் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடக்கத்தில் கடுமையான எச்சரிக்கையுடன் திறந்தார். அடுத்த பேரிடருக்குத் தயாராகாமல் இருப்பதற்கான வாய்ப்பை உலகம் இழக்க முடியாது என்று அவர் கூறினார். இந்த செய்தி, பரிச்சயமான ஆனால் இன்னும் தீராத பதற்றத்தை பிரதிபலிக்கிறது. நாடுகள் பெருமளவில் தயார்நிலை தேவையை ஏற்றுக்கொள்கின்றன, ஆனால் அந்தத் தயார்நிலை கோரும் உறுதிமொழிகள் குறித்து அவர்கள் இன்னும் பிளவுபட்டுள்ளனர்.

மையப் பிளவு: நம்பிக்கை, நியாயம், மற்றும் ஊக்கங்கள்

மூலப் பொருளின் படி, செல்வந்த நாடுகளும் வளர்ந்து வரும் நாடுகளும் இன்னும் மோதல் நிலையில் உள்ளன. வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள், எதிர்கால அவசரநிலையில் தடுப்பூசிகளும் சிகிச்சைகளும் சமமாக கிடைக்கும் என்ற உறுதியான உத்தரவாதங்களின்றி, மீண்டும் வைரஸ்கள் அல்லது பிற நோய்த்தொற்று தரவுகளைப் பகிருமாறு தங்களிடம் கேட்கப்படும் என அஞ்சுகின்றன. அந்த நம்பிக்கையின்மை வாழ்க்கை அனுபவத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. குறிப்பாக ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள பல நாடுகள், COVID-19 தடுப்பூசிகளுக்கான போட்டியில் பின்தங்கியதாக உணர்ந்தன.

மற்றொரு பக்கத்தில், தெளிவான முதலீட்டு பலன் இல்லாமல், பெருந்தொற்று கட்டமைப்பில் அர்த்தமுள்ள பங்கேற்புக்கு மருந்து நிறுவனங்களுக்கு திறனும் உந்துதலும் இருக்குமா என்று சில நாடுகள் கேட்கின்றன. WHO-வின் தலைமை விஞ்ஞானி சில்வி பிரியாண்ட் இந்த முடக்க நிலையை “குற்றம் பகிரப்பட்டதே” என்று சுருக்கினார்; இது அரசியல் நம்பிக்கையும் தொழில்துறை ஊக்கங்களும் இரண்டும் இதில் சேர்ந்துள்ளன என்பதை காட்டுகிறது.

PABS-ஐ கடினமாக 만드는தும் இதுவே. இது வெறும் தூதரக உரை தொடர்பான பிரச்சினை மட்டுமல்ல. நியாயம், வேகம், இறையாண்மை, மற்றும் வணிக உண்மை ஆகியவற்றை நெருக்கடி பதிலுக்கான ஒரே செயல்பாட்டு அமைப்பாக குறியிடும் ஒரு முயற்சியாகும். அந்த இலக்குகள் இயல்பாக ஒருவருடன் ஒருவர் பொருந்துவதில்லை.

ஜெனீவா வாரத்தில் என்ன பாய்ச்சலில் உள்ளது

காலக்கெடு குறுகியது. மே 18 அன்று தொடங்கும் World Health Assembly-இல் அங்கீகரிக்கக்கூடிய PABS முடிவை உருவாக்க நாடுகளுக்கு வெள்ளிக்கிழமை வரை நேரம் உள்ளது. இது சமரசத்துக்கான அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது, ஆனால் அதனால் அவசியமாக ஒரு முடிவு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. மூல உரை முன்னேற்றம் மெதுவாக உள்ளது என்றும், சமரசம் “மிகவும் கடினம்” என்றும் கூறுகிறது; இருப்பினும் ஒரு தூதர், ஐரோப்பிய ஒன்றியம் அதிக நெகிழ்வுத்தன்மை காட்ட முயற்சித்தது என கூறினார்.

இந்தக் குறிப்பு முக்கியமானது, ஏனெனில் முக்கியக் குழுக்களின் நகர்வுகள் பல்தரப்பு சுகாதார உடன்படிக்கை இறுதி கட்டத்தை கடக்குமா என்பதை தீர்மானிக்கக்கூடும். இருப்பினும் ஒப்பந்தம் எட்டப்பட்டாலும், அதன் உள்ளடக்கம் நெருக்கமாக ஆய்வு செய்யப்படும். பலவீனமான ஏற்பாடு சமநிலையின்மையை நிறுவுவதாக விமர்சிக்கப்படலாம். வலுவான ஒன்று கடமைகளும் செலவுகளும் குறித்து கவலைப்படும் அரசுகள் அல்லது தொழில்துறை தரப்பினரின் கவனத்தை ஈர்க்கலாம்.

அந்த அர்த்தத்தில், ஜெனீவா PABS நடைமுறை இருக்கும் அல்லது இல்லையா என்பதை மட்டும் தீர்மானிப்பதில்லை. எதிர்கால பரவல்களுக்கு உலகம் எப்படி முன்னுதாரணம் அமைக்க விரும்புகிறது என்பதையும் அது தீர்மானிக்கிறது: சமநிலை மீதான வலுவான எதிர்பார்ப்புகளுடன் கூடிய ஒற்றுமை மாதிரி, அல்லது நற்பண்பு மற்றும் தற்காலிக பேரம் பேசுதலை அதிகம் நம்பும் தளர்வான ஏற்பாடு.

COVID பாடம் இன்னும் அரசியலை இயக்குகிறது

இந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளின் பெரும்பாலான அவசரம், கடைசிப் பேரிடர் உலக அமைப்புகளை புரட்டியபோது நடந்ததன் நினைவிலிருந்து வருகிறது. தடுப்பூசிகள், பரிசோதனைகள், மற்றும் சிகிச்சைகள் அரிதாக மாறும்போது சர்வதேச ஒத்துழைப்பு எவ்வளவு வேகமாக போட்டியாக மாறும் என்பதை COVID-19 வெளிப்படுத்தியது. உற்பத்தித் திறன் அல்லது வாங்கும் திறன் கொண்ட நாடுகள் முதலில் முன்னேறின. மற்றவர்கள் காத்திருந்தனர்.

ஒப்பந்த முயற்சி அந்த முறிவை சரிசெய்வதற்காக இருந்தது, ஆனால் கொள்கைகளில் ஒப்புதல் பெறுவது பகிர்வில் ஒப்புதல் பெறுவதைவிட எளிதாக இருக்கும் என்பது எப்போதும் தெளிவாக இருந்தது. நோய்த்தொற்று பகிர்வு கேட்கும் போது சுருக்கமாகத் தோன்றினாலும், அது தேசிய இறையாண்மை, அறிவியல் அணுகல், பொதுச் சுகாதாரத் தயார்நிலை, மற்றும் உலக மருந்து நிறுவனங்களின் வணிக வழித்தடங்கள் ஆகியவற்றில் உடனடி தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

அதனால்தான் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் வலுவான உத்தரவாதங்களுக்கு தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுக்கின்றன. அவர்களின் பார்வையில், கட்டாயப்படுத்தக்கூடிய நன்மைப் பகிர்வு இல்லாமல் பங்கேற்பது, மேலும் மெருகூட்டப்பட்ட சட்டக் கட்டமைப்பில் அதே முறைமையை மீண்டும் உருவாக்கும் அபாயத்தை கொண்டுள்ளது.

இந்த பேச்சுவார்த்தை சுகாதார அமைச்சுக்களைத் தாண்டி ஏன் செல்கிறது

இந்த முடிவு சுகாதார அதிகாரிகளுக்கு மட்டும் அல்ல, ஆராய்ச்சியாளர்கள், பயோடெக் உருவாக்குநர்கள், உற்பத்தியாளர்கள், மற்றும் தூதரகத்தையும் தொழில்துறை கொள்கையையும் ஒரே நேரத்தில் நிர்வகிக்கும் அரசுகளுக்கும் முக்கியமானதாக இருக்கும். இயங்கக்கூடிய நோய்த்தொற்று பகிர்வு அமைப்பு, மாதிரிகள் எவ்வளவு வேகமாக நகரும், எதிர்க்கருவிகள் எவ்வளவு விரைவாக வடிவமைக்கப்பட முடியும், மற்றும் அவை பயன்பாட்டுக்கு வரும்போது சட்டபூர்வத்தன்மை எவ்வாறு காக்கப்படுகிறது என்பதைக் கட்டமைக்கிறது.

நாடுகள் அமைப்பை நம்பவில்லை என்றால், அவசரநிலையின் போது விரைவாக பகிர்வதில் தயங்கலாம். அந்தத் தயக்கம், வேகம் மிக முக்கியமான தருணத்தில், கண்காணிப்பு மற்றும் பதிலை மந்தப்படுத்தக்கூடும். வேறு சொற்களில், ஒப்பந்தத்தின் தீராத பிரச்சினை ஓரங்கட்டப்பட்டதாக இல்லை. அடுத்த உலகளாவிய எச்சரிக்கை ஒத்துழைப்புடன் தொடங்குமா அல்லது சந்தேகத்துடன் தொடங்குமா என்பதைக் அது நேரடியாக பாதிக்கிறது.

வெற்றியின் சாத்தியமான சோதனை

ஜெனீவா முடிவின் உண்மையான அளவுகோல், COVID-19 காலத்தில் புறக்கணிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்த நாடுகள், புதிய கட்டமைப்பு தங்கள் நிலையை உண்மையில் மாற்றுகிறதா என்று நம்புகிறார்களா என்பதே. காகிதத்தில் செயல்படக்கூடியதாக மட்டுமே இருக்கும், ஆனால் அரசியல் ரீதியில் நம்பத்தகாத ஒப்பந்தம் கூட அமைப்பை நொறுக்கத்தக்கதாக விடலாம். மாறாக, நியாயமானதும் செயல்படக்கூடியதுமாகக் கருதப்படும் ஒப்பந்தம் முழு பெருந்தொற்று கட்டமைப்பின் சட்டப்பூர்வத்தன்மையை வலுப்படுத்தக்கூடும்.

WHO தலைமைத் தலைமையகம் முழுமை என்பது தரநிலையல்ல என்பதை தெளிவாகச் சொல்லியுள்ளது. டெட்ரோஸ், எந்த ஒப்பந்தமும் ஒருபோதும் முழுமையானது அல்ல என்று கூறினார். ஆனால் கடினமான கேள்வி என்னவெனில், நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்கத் தேவையான அளவு நியாயமானதும், அடுத்த நெருக்கடியைத் தாங்கத் தேவையான அளவு நடைமுறைசாலியானதும் ஆகிய ஒப்பந்தத்தை பேச்சுவார்த்தையாளர்கள் உருவாக்க முடியுமா என்பதே.

இந்த வாரம் உண்மையில் அதைப்பற்றித்தான். உலகம் கோட்பாட்டில் தயார்நிலையை ஆதரிக்கிறதா என்பது அல்ல, மாறாக அடுத்த அவசரநிலை மீண்டும் அதே கேள்வியை எழுப்புவதற்கு முன், ஒற்றுமை விதிகளில் அது ஒப்புக்கொள்ள முடியுமா என்பதே.

இந்த கட்டுரை Medical Xpress இன் செய்திப்படிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மூல கட்டுரையை படிக்கவும்.