அமெரிக்க மருத்துவமனைகளில் துப்பாக்கி காயங்களுக்குப் பிந்தைய பாக்டீரியா தொற்றுகளை ஆய்வு செய்தது

பெரிய தேசிய தரவுத்தளம் கவனிக்கப்படாத ஒரு அபாயத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது

University of Maryland School of Medicine ஆராய்ச்சியாளர்களின் புதிய ஆய்வு, துப்பாக்கி காய சிகிச்சையின் ஒரு பெரிய ஆனால் குறைவாகப் படிக்கப்பட்ட பகுதிக்கு கூடுதல் விவரங்களை சேர்க்கிறது: மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட பிறகு ஏற்படும் பாக்டீரியா தொற்று. 2019 ஜனவரி முதல் 2021 மே வரை அமெரிக்கா முழுவதும் உள்ள 323 மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சை பெற்ற 24,024 பெரியவர்களின் தரவுகளைப் பயன்படுத்தி, குழு சுமார் ஒவ்வொரு 20 பேரில் 1 பேருக்கு பாக்டீரியா தொற்று ஏற்பட்டதை கண்டறிந்தது.

இந்த எண்ணிக்கை தனித்துவமாகவே முக்கியமானது, ஆனால் மருத்துவர்களுக்கும் மருத்துவமனை அமைப்புகளுக்கும் நோயின் நேரம்கோடு இன்னும் முக்கியமாக இருக்கலாம். ஆய்வின்படி, பெரும்பாலான தொற்றுகள் ஆரம்ப மருத்துவமனை தங்கும் காலத்திலேயே ஏற்பட்டன; ஆனால் நோயாளிகள் வீடு திரும்பிய பின்னர் 90 நாள் follow-up காலத்தில் வெறும் 1.3% மட்டுமே கண்டறியப்பட்டது. இந்த முறை, காயங்கள் நிலைப்படுத்தப்படும், அறுவைச் சிகிச்சைகள் நடைபெறும், மற்றும் நோயாளிகள் தீவிரக் கண்காணிப்பில் இருக்கும் ஆரம்ப கட்டத்திலேயே அதிக அபாயம் συγκந்துள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்தக் கண்டறிதல்கள் JAMA Network Open இதழில் research letter ஆக வெளியிடப்பட்டன. பொதுச் சுகாதாரப் பளு தெளிவாக இருக்கும், ஆனால் தொற்று தொடர்பான இலக்கியம் ஒப்பிடுகையில் குறைவாக இருக்கும் ஒரு துறையில் இவை வந்துள்ளன. துப்பாக்கி காயங்கள் அமெரிக்காவில் ஒரு முக்கியமான சுகாதார அச்சுறுத்தலாக பரவலாக அறியப்பட்டுள்ளன; இருந்தாலும் சிகிச்சையின் பின்னணியில் உருவாகும் தொற்றுச் சிக்கல்கள் இதுவரை இந்த அளவில் வரைபடமாக்கப்படவில்லை.

எண்கள் என்ன காட்டுகின்றன

தரவுத்தளத்தில் உள்ள 24,024 பெரியவர்களில் 1,236 பேருக்கு பாக்டீரியா தொற்று ஏற்பட்டது, அதாவது சுமார் 5%. அமெரிக்காவில் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட துப்பாக்கி காய நோயாளிகளில் பாக்டீரியா தொற்று முறைமைக்கான இதுவரை உள்ள மிகப் பெரிய பகுப்பாய்வு இதுதான் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் விவரிக்கிறார்கள். இந்த ஆய்வு observational வகை, இந்த தொற்றுகள் எவ்வளவு அடிக்கடி ஏற்படுகின்றன, மற்றும் எந்த நோயாளிகளில் அவை ஏற்படும் வாய்ப்பு அதிகம் என்பதை மதிப்பிடுவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டது.

முக்கிய முடிவு, தொற்றுகள் ஏற்படுகின்றன என்பதற்கே değil. அவை ஒரே மாதிரியாக அனைத்து துப்பாக்கி-தொடர்புடைய hospitalizations-முழுவதும் பரவாமல், சில குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளில்தான் அதிகமாகக் குவிந்துள்ளன என்பதுதான். இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது, ஏனெனில் ஒவ்வொரு வழக்கிலும் ஒரே மாதிரியான தொற்று அபாயம் என எண்ணாமல், இலக்குவான மருத்துவக் கண்காணிப்பை நோக்கி சுட்டுகிறது.

ஆய்வின் மூத்த ஆசிரியரும் University of Maryland School of Medicine-இல் epidemiology and public health associate professor-உம் ஆன Jonathan D. Baghdadi, இந்தப் பணியை தேசிய அளவில் போதுமான முறையில் பதிலளிக்கப்படாத இரண்டு அடிப்படை கேள்விகளுக்கு விடை காணும் முயற்சியாக விவரித்தார்: துப்பாக்கிச் சூட்டுக் காயங்களுக்கு பின் பாக்டீரியா தொற்றுகள் எவ்வளவு பொதுவாக உள்ளன, மேலும் எந்த நோயாளிகள் மிக அதிக ஆபத்தில் உள்ளனர்.

சில அறுவைச் சிகிச்சைகளுக்குப் பின் அதிக அபாயம்

ஆய்வில் அதிக தொற்று வாய்ப்பை எதிர்கொண்ட நோயாளி குழுக்களும் அடையாளம் காணப்பட்டன. தலை, கழுத்து, முதுகெலும்பு, கல்லீரல், அல்லது கீழ் வயிறு தொடர்பான அறுவைச் சிகிச்சைகள் செய்தவர்களுக்குப் பொறுத்தவரை அபாயம் மிக உயர்ந்ததாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டனர். இது மருத்துவ ரீதியாக முக்கியமான சிக்னல், ஏனெனில் அந்த உடற்கூறு பகுதிகளும் அதனுடன் தொடர்புடைய செயல்முறைகளும் சிக்கலான காயங்கள், மாசுபாட்டு கவலைகள், கடினமான மீட்புகள், அல்லது தீவிர postoperative care ஆகியவற்றை உள்ளடக்கலாம்.

மூல உரையில் உடல் பகுதி வாரியாக தொற்று வகை பற்றிய முழுப் பிரிப்புவிவரம் தரப்படவில்லை; அதேபோல் ஒவ்வொரு surgical category-க்கும் அபாயம் எவ்வளவு அதிகமாயிருந்தது என்பதும் அளவிடப்படவில்லை. இருந்தாலும், இந்த முறை பயனுள்ளதாக உள்ளது. துப்பாக்கி காயங்களில் தொற்று கண்காணிப்பு ஒரே மாதிரியாகக் கருதப்படக்கூடாது என்பதை இது காட்டுகிறது. மாறாக, உடலின் குறிப்பிட்ட பகுதிகள் பாதிக்கப்படும் நோயாளிகளில் அபாயம் கணிசமாக அதிகரிக்கிறது என்பதைக் கூறுகிறது.

மருத்துவமனைகளுக்குப் பொருத்தமான நடைமுறை விளைவுகள் உள்ளன. எந்த நோயாளிகள் அதிக பாதிப்புக்குட்படக்கூடும் என்பதை முன்கூட்டியே அறிதல், கண்காணிப்பு, அறுவை முடிவெடுப்பு, infection-control முன்னுரிமைகள், மற்றும் discharge planning ஆகியவற்றை பாதிக்கலாம். மீட்பு காலத்திலான சிக்கல்கள் குறித்த உரையாடல்களுக்கும் இது உதவும்.

பெரும்பாலான தொற்றுகள் discharge-க்கு முன்பே ஏற்பட்டன

ஆய்வின் முக்கியமான ஓரளவு நிம்மதியான முடிவுகளில் ஒன்று, பெரும்பாலான பாக்டீரியா தொற்றுகள் நோயாளிகள் வீட்டுக்குச் சென்ற பின் அல்ல, ஆரம்ப மருத்துவமனை தங்கும் காலத்திலேயே ஏற்பட்டன என்பதாகும். இது தொற்றுகளை குறைவாகக் கடுமையானவை ஆக்கவில்லை; ஆனால் பல நிகழ்வுகள் மருத்துவக் குழுக்கள் ஏற்கனவே உள்ள இடங்களிலேயே நடைபெறுவதால் அவற்றை கண்டறிந்து சிகிச்சையளிக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

அமைப்பு ரீதியாக இதை இரு விதமாகப் பார்க்கலாம். முதலில், துப்பாக்கி காயத்திற்கு பின் தொற்று அபாயத்தை நிர்வகிப்பதில் மருத்துவமனைகளே முக்கிய இடமாகத் தொடர்கின்றன. இரண்டாவது, 90 நாள் follow-up காலத்தில் தொற்றுகளின் பங்கு குறைவாக இருப்பது, தற்போதைய discharge மற்றும் outpatient practices தாமதமான பாக்டீரியா சிக்கல்களின் பெரிய மறைஅலைகளை தவறவிடவில்லை என்பதைக் குறிக்கலாம்.

அதற்குப் பிறகும், follow-up முக்கியமல்ல என ஆய்வு சொல்லவில்லை. மாறாக, hospitalization-இன் ஆரம்ப காலத்தில்தான் prevention, observation, மற்றும் விரைவான பதிலளிப்பு மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பதை அது வலியுறுத்துகிறது.

Antibiotic பயன்பாடு மற்றும் stewardship

ஆராய்ச்சியாளர்கள் trauma care-ஐத் தாண்டியும் தாக்கம் கொண்ட மற்றொரு கண்டறிதலை தெரிவித்தனர்: தொற்று இல்லாத நோயாளிகளில் antibiotic exposure பொதுவாக குறைவாக இருந்தது. இது நம்பிக்கையளிப்பதாக அவர்கள் விவரிக்கிறார்கள், ஏனெனில் பல துப்பாக்கி காய வழக்குகளில் bacterial infection இல்லையெனில் preventive antibiotic use-ஐ கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற தற்போதைய clinical recommendations-க்கு இது ஒத்ததாகும்.

ஏனெனில் trauma medicine இரண்டு போட்டி அபாயங்களை சமநிலைப்படுத்த வேண்டும். ஒன்று, தொற்றை நோக்கிச் செல்லக்கூடிய நோயாளிகளுக்கு போதிய சிகிச்சை அளிக்காமல் விடுவது. மற்றொன்று, cost, side effects, மற்றும் antimicrobial resistance அழுத்தத்தை அதிகரிக்கும் வகையில் antibiotics-ஐ மிகையாக பயன்படுத்துவது, ஆனால் தெளிவான பயன் இல்லாமல் இருப்பது. இந்த ஆய்வின் முடிவுகள், குறைந்தது இந்த dataset-இல், தொற்று இல்லாத நோயாளிகளுக்கு தேவையற்ற antibiotic coverage-ஐ மருத்துவர்கள் பரவலாக default ஆகப் பயன்படுத்தவில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றன.

இது அலட்சியத்திற்கான அழைப்பல்ல. இது stewardship மற்றும் vigilance இரண்டும் ஒன்றாக இயங்க முடியும் என்பதற்கான அறிகுறி: அதிக அபாயம் உள்ள நோயாளிகளுக்கு இலக்குவான கவனம், மற்ற அனைவருக்கும் வழக்கமான excess antibiotic use இல்லாமல்.

இந்த ஆய்வு ஏன் தனித்துவமாகத் தெரிகிறது

துப்பாக்கி காயங்கள் குறித்த ஆராய்ச்சிகள் பெரும்பாலும் இறப்பு, அவசர சிகிச்சை, அறுவைச் சிகிச்சை, மற்றும் நீண்டகால இயலாமை மீது கவனம் செலுத்துகின்றன. infection பின்னணிக்கு தள்ளப்படலாம், ஆனால் அது மீட்பை சிக்கலாக்க, hospital stay-ஐ நீட்டிக்க, மற்றும் முடிவுகளை மாற்றக்கூடும். நூற்றுக்கணக்கான மருத்துவமனைகளில் இருந்து பெறப்பட்ட பெரிய observational dataset-ஐப் பயன்படுத்தி, இந்த ஆய்வு உண்மை உலக சூழல்களில் பாக்டீரியா தொற்றுகள் எவ்வளவு அடிக்கடி ஏற்படுகின்றன என்பதற்கான மேலும் உறுதியான மதிப்பீட்டை வழங்குகிறது.

அதே அளவு முக்கியமானது, இந்த பகுப்பாய்வு என்ன சொல்ல முடியும், என்ன சொல்ல முடியாது என்பதில் ஆசிரியர்கள் கவனமாக இருப்பதுதான். இது பெரிய நோயாளிக் குழுவில் உள்ள patterns மற்றும் associations-ஐ காட்டுகிறது. இது ஒவ்வொரு தொற்றின் பின்னணியிலும் உள்ள முழு mechanism-ஐ தனிப்பட்ட முறையில் விளக்கவில்லை, அல்லது எந்த குறிப்பிட்ட surgical choice அல்லது treatment pathway அவற்றை ஏற்படுத்தியது என்பதை நிரூபிக்கவில்லை. ஆனால் இது சிறந்த clinical கேள்விகளை கேட்க வலுவான evidence base-ஐ வழங்குகிறது.

துப்பாக்கி காயம் போன்ற பரந்த public-health பிரச்சினைக்கு, அந்தத் தெளிவு முக்கியமானது. 5% infection rate என்பது அற்பமானதுமல்ல, அனைவருக்கும் சமமானதுமல்ல. இது முக்கியமான, குவிந்த, மற்றும் முதல் hospitalization-இல் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய ஒரு சிக்கலை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதனால் இந்த ஆய்வு வெறும் விவரிக்கும் snapshot ஆக மட்டுமல்ல, அதிக அபாயம் உள்ள இடத்தில் பராமரிப்பை மேம்படுத்தும் தொடக்கப் புள்ளியாகவும் பயன்படுகிறது.

இந்தக் கட்டுரை Medical Xpress செய்திப்பரப்புரையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மூலக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.