सेना आधीच विमानाच्या पुढे जाऊन त्यामागील सहाय्यक नेटवर्कचा विचार करत आहे

अमेरिकी सेनेच्या पुढील पिढीच्या टिल्ट-रोटर योजना केवळ एक विमान बदलण्याबद्दल नाहीत. त्या अशा ऑपरेटिंग संकल्पनेची उभारणी करण्याबद्दलही आहेत, ज्यामुळे त्या विमानाला त्याचा पूर्ण पल्ला आणि मिशन क्षमता वापरता येईल. म्हणूनच सध्या लक्ष वेधून घेणारी नवी कल्पना महत्त्वाची ठरते: भविष्यातील ड्रोन टँकर तिच्या MV-75A Cheyenne II ला उड्डाणात इंधन भरायला मदत करू शकतील का, याचा सेना विचार करत आहे.

दिलेल्या स्रोत मजकुरानुसार, सेना अधिकारी आणि Bell यांनी अशा भविष्यास सूचित केले आहे, ज्यात अमेरिकन नौदलाचा MQ-25 Stingray सारखे टँकर ड्रोन नवीन टिल्ट-रोटर ताफ्याला साथ देऊ शकतील. तात्काळ संदर्भ असा की सेना MV-75A ताफ्याच्या किमान काही भागाला probe-and-drogue aerial refueling साठी कॉन्फिगर करण्यास उत्सुक आहे. एकदा ही क्षमता विमानात आली की, पुढचा प्रश्न अपरिहार्य ठरतो: टँकर क्षमता येणार कुठून?

स्रोत साहित्य उत्तर स्पष्ट करते. सेनेकडे सध्या स्वतःची organic tanker क्षमता नाही, त्यामुळे मानवरहित टँकर समर्थन एक आकर्षक पर्याय ठरतो. जर सेवेने Cheyenne II च्या वेग आणि पल्ल्याचे फायदे पूर्णपणे वापरायचे असतील, तर विशेषतः expeditionary operationsमध्ये जिथे स्थिर पायाभूत सुविधा मर्यादित असू शकतात, त्या विमानांना दूर अंतरावर टिकवून ठेवण्याचा व्यावहारिक मार्ग हवा आहे.

MQ-25 हे उदाहरण आहे, जरी संकल्पना त्याहून व्यापक असली तरी

दिलेल्या रिपोर्टिंगमध्ये नौदलाचा MQ-25 Stingray हे नाव घेतलेले संदर्भबिंदू आहे. तो aircraft-carrier operations साठी तयार केला असला, तरी स्रोत नोंदतो की त्याची दीर्घ endurance भू-आधारित तळांवरूनही उपयोगी ठरू शकते. हे महत्त्वाचे आहे, कारण सेनेला नौदलाच्या प्रणालीसारखाच दिसणारा टँकर ड्रोन नको आहे. तिला हे सिद्ध व्हावे लागेल की मानवरहित refueling support विश्वसनीय, टिकाऊ, आणि सेनेच्या विमानवाहतुकीला ज्या थिएटरमध्ये काम करायचे आहे तिथे तैनात करता येण्यासारखे आहे.

त्या अर्थाने MQ-25 हे तंत्रज्ञान आणि doctrine marker म्हणून काम करते. मानवरहित विमाने आता केवळ surveillance किंवा strike support भूमिकांपुरती मर्यादित राहिलेली नाहीत, हे ते दर्शवते. ती increasingly logistics आणि sustainment मिशन्ससाठी उमेदवार ठरत आहेत, जी थेट crewed operations सक्षम करतात. हा एक महत्त्वाचा बदल आहे. टँकर ड्रोन केवळ inventoryमध्ये आणखी एक platform जोडत नाही. ते एक दल हवाई शक्ती किती दूर आणि किती लवचिकपणे project करू शकते, हे बदलते.

स्रोत हेही नमूद करतो की सेना आपल्या H-60 Black Hawk ताफ्याचा मोठा भाग MV-75A ने बदलण्याची योजना आखत आहे. म्हणूनच refueling केंद्रस्थानी आहे. Cheyenne II सेवेचा वेग आणि पल्ला वाढवण्यासाठी आहे. पण विमानांना प्रवासातच टिकवून ठेवता आले, तर हे फायदे आणखी वाढतात, आणि फक्त forward staging किंवा short-leg operations वर अवलंबून राहावे लागत नाही.

विशेष ऑपरेशन्सची गरज पहिल्या use cases ठरवू शकते

लेखात विशेषतः 160th Special Operations Aviation Regiment, Night Stalkers, यांना refueling-capable variant चा संभाव्य प्रारंभिक वापरकर्ता म्हणून अधोरेखित केले आहे. हे महत्त्वाचे आहे, कारण विशेष ऑपरेशन्स युनिट्स अनेकदा नवीन विमानविषयक संकल्पना आधी स्वीकारतात, विशेषतः त्या long-range insertion, extraction, आणि time-sensitive missionsना साथ देत असतील तर.

जर MV-75A च्या special operations आवृत्तीला in-flight refueling क्षमता मिळाली, तर जिथे flexibility आणि distance सर्वाधिक महत्त्वाची असते अशा mission setsमध्ये ड्रोन टँकर विशेषतः उपयुक्त ठरू शकतात. अशा परिस्थितींमध्ये मानवरहित टँकरचे मूल्य केवळ कार्यक्षमता नाही. ते vulnerable intermediate basesवर अवलंबित्व कमी करणे आणि अधिक distributed patternsमध्ये विमानांना साथ देणे हेही आहे.

इथेच मानवरहित समर्थन operationally elegant दिसू लागते. प्रत्येक support roleसाठी scarce crewed assets वापरण्याऐवजी, एक tanker drone उच्च-जोखमीच्या mission chainमध्ये अतिरिक्त crews न वाढवता पल्ला वाढवू शकतो. त्यामुळे manpower demands सोपे होऊ शकतात आणि planning options विस्तृत होऊ शकतात.

संकल्पना अद्याप पुढे पाहणारीच आहे, पण तर्क भक्कम आहे

दिलेल्या साहित्यामध्ये असे काहीही नाही की सेना ड्रोन टँकर लवकरच fielded program म्हणून येणार आहेत. रिपोर्टिंग ही कल्पना शोधल्या जाणाऱ्या भविष्यासारखी मांडते, पूर्ण खरेदी म्हणून नाही. पण तर्क आधीच दिसतो. एक नवीन long-range tiltrotor platform aerial refuelingची गरज निर्माण करतो. सेनेकडे organic tankers नाहीत. विद्यमान मानवरहित टँकर उदाहरणे दाखवतात की ही श्रेणी शक्य आहे. संस्थात्मक घटक जुळतात.

म्हणूनच ही कथा आत्ताच्या क्षणी लक्षवेधी आहे. ती दाखवते की सेना फक्त platforms नव्हे, तर systemsचा विचार करत आहे. अधिक वेगवान, अधिक लांब पल्ल्याच्या विमानाची खरेदी एक पाऊल आहे. त्या विमानाला खऱ्या strategic reachसह कार्य करू देणारी support architecture उभारणे हे दुसरे पाऊल आहे. ड्रोन टँकर त्या दुसऱ्या समस्येसाठी अगदी योग्य ठरतात.

जर ही संकल्पना परिपक्व झाली, तर ती Army aviation doctrineमध्ये एक महत्त्वाचा बदल सूचित करू शकते: मिशनसाठी crewed aircraft, आणि मिशन पुढे नेणाऱ्या सक्षम थरासाठी uncrewed aircraft. अधिक दूर, अधिक वेगाने, आणि अधिक expeditionary freedomसह काम करू इच्छिणाऱ्या दलासाठी, ही फक्त बाजूची कल्पना नाही. ही भविष्यातील air-assault ecosystemची गंभीर झलक आहे.

  • MV-75A Cheyenne II ला उड्डाणात इंधन भरता येईल का, हे ड्रोन टँकरद्वारे सेना तपासत आहे.
  • अधिकारी आणि Bell यांनी शक्यतेच्या उदाहरणासाठी नौदलाचा MQ-25 Stingray दाखवला आहे.
  • ही संकल्पना सेनेच्या organic tanker क्षमतेच्या अभावावर उपाय करू शकते आणि भविष्यातील टिल्ट-रोटर ऑपरेशन्सचा पल्ला वाढवू शकते.

हा लेख twz.com च्या रिपोर्टिंगवर आधारित आहे. मूळ लेख वाचा.