स्मार्ट स्मोक अलार्म अजूनही एक धोकादायक पोकळी ठेवतात, आणि तीच आता खरी कथा ठरली आहे

स्मार्ट स्मोक अलार्ममधील उपयुक्त फीचर कदाचित सर्वात महत्त्वाचे नसू शकते

स्मार्ट होम उपकरणे बहुतेकदा कनेक्टिव्हिटीमुळे सुरक्षा उत्पादने अधिक चांगली होतात या गृहितकावर विकली जातात. पण स्मार्ट स्मोक डिटेक्टर्सवरील दिलेला WIRED रिपोर्ट अधिक सावध निष्कर्षाकडे घेऊन जातो. लेखानुसार, चाचणी केलेल्या प्रत्येक स्मार्ट स्मोक डिटेक्टरमध्ये फक्त फोटोइलेक्ट्रिक सेन्सर होता, जो धुमसत असलेली आग ओळखण्यात प्रभावी आहे, तर आयोनायझेशन सेन्सिंग नव्हते, जे वेगाने पेटणारी आग पकडण्यात अधिक चांगले असते. ही पोकळी किरकोळ तांत्रिक टिपण नाही. कनेक्टेड अलार्मसाठी जास्त पैसे देताना गृहस्वामी प्रत्यक्षात काय विकत घेत आहेत, या प्रश्नाच्या अगदी मध्याशी ती जोडलेली आहे.

कनेक्टेड फीचर्स खरे आहेत. वापरकर्ता घराबाहेर असताना धूर आढळल्यास स्मार्ट अलार्म फोनवर सूचना पाठवू शकतो. याला मूल्य आहे, विशेषतः जे लोक प्रवास करतात, भाड्याच्या मालमत्ता सांभाळतात, किंवा आपत्कालीन स्थितीची दूरस्थ जाणीव ठेवू इच्छितात त्यांच्यासाठी. पण स्रोत मजकूर मुख्य मुद्दा स्पष्टपणे मांडतो: Wi-Fi मुळे रिमोट नोटिफिकेशनच्या पलीकडे फारसे काही जोडले जात नाही, आणि सध्याचे स्मार्ट मॉडेल्स खोट्या अलार्म कमी करण्याच्या बदल्यात सेन्सिंगचा आवाका मर्यादित करून एक तडजोड निर्माण करू शकतात.

लेख स्मार्ट अलार्म निरुपयोगी आहेत असा युक्तिवाद करत नाही. प्रत्यक्षात, तो स्पष्टपणे म्हणतो की फक्त फोटोइलेक्ट्रिक अलार्मही अजूनही चांगला स्मोक डिटेक्टर आहे आणि भिंतीतील धुमसणाऱ्या विद्युत आगी आणि अशा प्रकारच्या घटनांना पकडू शकतो. अधिक महत्त्वाचा मुद्दा हा आहे की लोकांनी कनेक्टिव्हिटीला सर्वसमावेशक संरक्षण समजू नये. WIRED ने वर्णन केलेल्या चाचणीतील उत्पादनांमध्ये, सोयीचा थर एका अर्थपूर्ण सेन्सिंग मर्यादेशी जोडलेला होता.

आगीच्या वेळापत्रकात बदल झाला आहे, म्हणून सेन्सरचे मिश्रण महत्त्वाचे आहे

स्रोत मजकुरातील सर्वात महत्त्वाच्या तपशीलांपैकी एक म्हणजे आयोनायझेशन सेन्सिंग अजूनही का महत्त्वाचे आहे, याचे स्पष्टीकरण. आयोनायझेशन सेन्सर स्वयंपाक करताना वाजणाऱ्या अलार्मसारख्या त्रासदायक अलार्मना जास्त संवेदनशील असतात, आणि म्हणूनच उत्पादक ग्राहकांसाठी अनुकूल उत्पादनांमध्ये फक्त फोटोइलेक्ट्रिक डिझाइन पसंत करू शकतात. पण अहवालात नमूद केले आहे की आधुनिक बांधकाम साहित्यामुळे घरातील आगीतून बाहेर पडण्यासाठी उपलब्ध वेळ कमी झाला आहे. अशा वातावरणात वेगाने पेटणारी आग ओळखणे ऐच्छिक नाही.

त्यामुळे चौकट बदलते. मुद्दा आता स्मार्ट अलार्म पारंपरिक अलार्मपेक्षा थोडे अधिक सोयीचे आहेत का, असा राहत नाही. प्रश्न असा आहे की हे उत्पादनवर्ग खरेदीदारांना अॅप इंटिग्रेशनकडे लक्ष देऊन डिटेक्शन कव्हरेजकडे दुर्लक्ष करण्यास प्रवृत्त करतो का. कमी खोट्या अलार्मची सोय जर दुसऱ्या प्रकारच्या आगीचा धोका चुकण्याच्या किंमतीवर मिळत असेल, तर त्या डिझाइन तडजोडीवर नेहमीपेक्षा अधिक तपासणी होणे आवश्यक आहे.

म्हणूनच लेखाची शिफारस तंत्रविरोधी नसून व्यावहारिक आहे. घरात कुठेतरी आयोनायझेशन सेन्सर असणे सुनिश्चित करावे, असे तो सांगतो, आणि ड्युअल-सेन्सर स्मोक डिटेक्टर्स उपलब्ध आहेत, असेही नमूद करतो; मात्र चाचणी केलेल्या स्मार्ट मॉडेल्समध्ये दोन्ही सेन्सर्स नव्हते. हे वाचकांना स्मार्ट उत्पादने पूर्णतः टाळा असे सांगण्यापेक्षा खूपच आधारभूत निष्कर्ष आहे.

स्थान आणि मूलभूत कव्हरेज अजूनही “इंटेलिजन्स”पेक्षा महत्त्वाचे

दिलेल्या सामग्रीतील आणखी एक महत्त्वाचा युक्तिवाद असा आहे की प्रत्यक्षात कार्यरत असलेला स्मोक डिटेक्टर असणे, तो स्मार्ट आहे की नाही यापेक्षा जास्त महत्त्वाचे आहे. हे उघड वाटू शकते, पण ते अतिरिक्त फीचर्सना उत्तम सुरक्षिततेचे प्रतीक मानण्याच्या ग्राहक इलेक्ट्रॉनिक्सच्या प्रवृत्तीला छेद देते. स्मोक अलार्मचे प्राथमिक काम म्हणजे शोधणे आणि इशारा देणे. यापलीकडे जे काही आहे ते दुय्यम आहे.

लेखाचा व्यापक संदेश असा की योग्य जागा, सेन्सरची विविधता आणि देखभाल, “इंटेलिजन्स” ब्रँडिंगपेक्षा अधिक महत्त्वाची आहेत. योग्यरीत्या बसवलेला आणि योग्य सेन्सिंग मिश्रण असलेला पारंपरिक अलार्म, फक्त अॅप अलर्टसाठी निवडलेल्या कनेक्टेड उपकरणापेक्षा प्रत्यक्ष आगीच्या सुरक्षिततेसाठी अधिक उपयुक्त ठरू शकतो. त्या अर्थाने, हा रिपोर्ट गॅझेटच्या पसंतीबद्दल कमी आणि प्राधान्ये पुन्हा मांडण्याबद्दल अधिक आहे.

स्मार्ट-होम उत्पादने अनेकदा अपग्रेडची भाषा उचलतात, जणू Wi-Fi जोडताच प्रणाली आपोआप अधिक प्रगत होते. WIRED च्या चाचण्या खरेदीदारांनी अधिक साशंक राहावे, असे सूचित करतात. एखादे उत्पादन डिजिटलरीत्या सुधारलेले असले तरी कार्यक्षमतेने अपूर्ण राहू शकते.

बाजार सुविधा वाढवण्यासाठी टिकाऊपणाकडे दुर्लक्ष करत असावा

सध्याच्या डिझाइन पॅटर्नमागे व्यावसायिक तर्क आहे. फक्त फोटोइलेक्ट्रिक प्रणाली त्रासदायक अलार्म कमी करू शकतात, आणि कमी खोटे अलर्ट म्हणजे कदाचित समाधानी वापरकर्ते आणि कमी परत आलेली उत्पादने. रिमोट अलर्ट्स मार्केटिंग कॉपीमध्ये छान दिसतात, कारण ते समजायला सोपे आणि जाहिरात करायला सोपे असतात. पण सुरक्षा उपकरणांचे मूल्यमापन आधी ते जगताना किती आरामदायक आहेत यावर करू नये. त्यांची मोजणी ते संभाव्य धोक्यांच्या संपूर्ण श्रेणीला किती चांगले हाताळतात यावर करायला हवी.

दिलेल्या रिपोर्टमधील सर्वात ठळक मुद्दा हा नाही की स्मार्ट स्मोक अलार्म वाईट उत्पादने आहेत. तर या श्रेणीत अनेक खरेदीदारांच्या लक्षातही न येईल अशा प्रकारे अपूर्णता आहे. जर चाचणी केलेल्या कोणत्याही स्मार्ट मॉडेलमध्ये दोन मुख्य सेन्सर प्रकार एकत्र नसतील, तर स्मार्ट-होम परिसंस्थेसमोर अजूनही एक मूलभूत सुरक्षा समस्या सोडवायची आहे.

यामुळे ही फक्त गिअर शिफारसीची गोष्ट राहत नाही. कनेक्टेड उत्पादने खोटा सर्वसमावेशकतेचा भास निर्माण करू शकतात, याची ती आठवण करून देते. येथे दिलेल्या पुराव्यानुसार, स्मार्ट स्मोक अलार्मना एकूण उपाय न मानता एक थर म्हणून पाहणे हीच अधिक शहाणपणाची खरेदी आहे. फोनवरील रिमोट अलर्ट उपयुक्त आहे. एकापेक्षा अधिक आगीच्या प्रोफाइलना कव्हर करणारी सेन्सर रचना आवश्यक आहे. ग्राहकांनी महाग अलार्म आपोआप अधिक सुरक्षित आहे असे मानण्यापूर्वी हा फरक समजून घ्यायला हवा.

हा लेख Wired च्या रिपोर्टिंगवर आधारित आहे. मूळ लेख वाचा.