Gareth Edwards म्हणतात की चित्रपट निर्मात्यांनी AIला गांभीर्याने घ्यावे

एका प्रमुख दिग्दर्शकाने जनरेटिव्ह AIच्या बाजूने मांडला युक्तिवाद

जनरेटिव्ह AI हे चित्रपट क्षेत्रातील सर्वात विभाजक घटकांपैकी एक राहिले आहे, पण आता आणखी एका उच्च-प्रोफाइल दिग्दर्शकाने स्पष्टपणे त्याच्या बाजूने भूमिका घेतली आहे. Culver City येथे झालेल्या Amazon च्या AI on the Lot कार्यक्रमात बोलताना Gareth Edwards यांनी सांगितले की चित्रपट निर्मात्यांनी या तंत्रज्ञानात रस घ्यायला हवा आणि हे अखेरीस “CGI पेक्षा चांगले” ठरू शकते, असे उपलब्ध Guardian मजकुराच्या सारांशात नमूद केले आहे.

Edwards हे उद्योगाच्या कडेला उभे राहून बोलत नाहीत.

Rogue One आणि

Jurassic World Rebirth चे दिग्दर्शक म्हणून, ते दृश्य निर्मितीबाबत मुख्य प्रवाहातील ब्लॉकबस्टर दृष्टिकोनाचे प्रतिनिधित्व करतात. त्यामुळे त्यांची विधाने महत्त्वाची ठरतात, कारण ती चर्चा संपवण्यासाठी नाहीत, तर उच्च व्यावसायिक स्तरावर काम करणाऱ्या चित्रपट निर्मात्यांमध्ये AI किती वेगाने सर्वसामान्य होत आहे हे दाखवण्यासाठी आहेत.

पुनरावृत्ती, अंतिम लेखनाधिकार नाही

Edwards यांच्या युक्तिवादातील सर्वात महत्त्वाचा भाग कदाचित AIला ते कार्यप्रवाहात कुठे बसवतात, यात आहे. दिलेल्या मजकुरात ते म्हणतात की हे तंत्रज्ञान तयारीच्या टप्प्यात सर्वाधिक उपयुक्त आहे, जिथे ते निर्मात्यांना पुनरावृत्ती करण्यात आणि चित्रपट कसा असावा हे शोधण्यात मदत करते, त्यानंतर चित्रपट निर्माता त्याला स्वतःचे रूप देतो. हे AI पूर्णपणे दिग्दर्शक, कलाकार किंवा व्हिज्युअल-इफेक्ट्स टीम्सची जागा घेईल, या कल्पनेपेक्षा अधिक मर्यादित आणि व्यवहार्य दावे आहे.

अशा प्रकारे पाहिले तर, AI संकल्पना-विकासासाठी एक वेगवर्धक ठरते. ती पटकन पर्याय निर्माण करू शकते, दृश्य शोधाचा विस्तार करू शकते, आणि एखाद्या कल्पनेपासून तपासण्याजोग्या परिणामापर्यंतचा मार्ग कमी करू शकते. दिग्दर्शकांसाठी, विशेषतः मोठ्या प्रमाणावर प्रकल्प हाताळणाऱ्यांसाठी, अशा प्रकारची जलद पुनरावृत्ती आर्थिक आणि सर्जनशील दोन्ही दृष्टीने आकर्षक ठरू शकते.

रुचीची समस्या अजूनही कायम आहे

Edwards यांनी एक उपयुक्त मर्यादाही मांडली. उपलब्ध अहवालात ते म्हणतात की AI मध्ये “no taste whatsoever” म्हणजेच “कसलाही अभिरुचिबोध नाही”, तरीही ते त्याला अत्यंत शक्तिशाली सहाय्यक असे संबोधतात. हा ताणतणाव तंत्रज्ञानाच्या सध्याच्या स्थितीला अचूकपणे पकडतो. जनरेटिव्ह साधने प्रमाण, विविधता आणि वेग देऊ शकतात, पण अनुभवी चित्रपट निर्मात्याप्रमाणे निर्णयक्षमता त्यांच्याकडे नसते.

याचा अर्थ मानवी भूमिका नाहीशी होत नाही. ती बदलते. प्रत्येक फ्रेम थेट तयार करण्याऐवजी, निर्माते अधिकाधिक अटी निश्चित करू शकतात, शक्यतांचे मूल्यमापन करू शकतात, कमकुवत परिणाम नाकारू शकतात, आणि अंतिम कलात्मक दिशा घडवू शकतात. दुसऱ्या शब्दांत, AI पर्यायांची व्याप्ती वाढवू शकते, पण सुसंगत परिणाम घडवण्यासाठी ती अजूनही मानवी निवडीवर अवलंबून राहते.

ही केवळ तांत्रिक नव्हे, तर औद्योगिक चर्चा आहे

त्याच कार्यक्रमात बोलताना Paul Schrader यांनी AI-निर्मित नायक आणि कृत्रिम पार्श्वभूमी कलाकार व्यावसायिकदृष्ट्या व्यवहार्य ठरू शकतील अशा भविष्यातील शक्यतेची कल्पना केली, असे Guardian मजकुरातही नमूद आहे. त्यामुळे चर्चा केवळ साधनांच्या वापरापुरती मर्यादित राहत नाही, तर कामगार, लेखनाधिकार आणि आर्थिक विस्थापन यांच्यापर्यंत पोहोचते. चित्रपट क्षेत्रातील अनेकांसाठी खरी लढाई तिथेच आहे.

म्हणूनच Edwards यांचे समर्थन मोठ्या सांस्कृतिक संघर्षाच्या चौकटीत बसते. समर्थक AIला पुढचे मोठे निर्मिती-उपकरण मानतात. टीकाकार ते असे तंत्र म्हणून पाहतात जे चित्रपट निर्मितीतील काही भागांना कौशल्यहीन करू शकते, कामगार संरक्षणे कमकुवत करू शकते, आणि लेखनाधिकार धूसर करू शकते. ही दोन्ही मते एकत्र अस्तित्वात राहू शकतात, म्हणूनच अशा विधानांना इतके लक्ष मिळते.

ही विधाने का महत्त्वाची आहेत

• ती मोठ्या प्रमाणावर दृश्य कथनाशी संबंधित दिग्दर्शकाकडून येतात.
• ती AIला केवळ खर्च कमी करणारे साधन न मानता सर्जनशील विकासाचे साधन म्हणून मांडतात.
• ती अशा उद्योगसंवादाला गती देतात जो आता शक्यतेपासून थेट कार्यप्रवाह अंगीकारण्याकडे वळत आहे.

Edwards हे म्हणत नाहीत की चित्रनिर्मिती ही मानवी कला म्हणून संपत आहे. ते असा युक्तिवाद करतात की AIकडे दुर्लक्ष करणारे दिग्दर्शक कॅमेराइतक्या महत्त्वाच्या ठरू शकणाऱ्या साधनाकडे दुर्लक्ष करत असतील. उद्योग हे चौकट स्वीकारेल की नाही, हे प्रचारापेक्षा अधिक पुढील काही वर्षांत ही प्रणाली प्रत्यक्ष निर्मिती प्रक्रियेवर कसा परिणाम करते यावर अवलंबून असेल.

हा लेख The Guardian च्या वार्तांकनावर आधारित आहे. मूळ लेख वाचा.