ओळखीच्या स्टार पॉवरसह छोट्या फॉरमॅटमधला रीमॅच
Stephen Colbert आणि Barack Obama या आठवड्यात लेट-नाईट इंटरनेट संस्कृतीतील टिकाऊ बिटपैकी एका गोष्टीकडे परतले: crumpled paper आणि दूर ठेवलेल्या trash can सह खेळला जाणारा “wastepaper basketball”. वरकरणी हा हलकाफुलका क्लिप आहे. प्रत्यक्षात तो काम करतो कारण यात राजकीय celebrity, late-night performance, आणि मुद्दाम कमी दावाची स्पर्धा एकत्र येते.
Mashableने या नव्या exchangeला 2020 च्या स्पर्धेचा रीमॅच म्हणून मांडले, ज्यात Colbertने Obamaला हरवले होते; त्या काळातील अधिक आश्चर्यकारक sporting upsetsपैकी एक म्हणून outletने त्याचा उल्लेख केला. ताज्या आवृत्तीत Chicagoमधील Obama Presidential Centerला tour आणि interview झाल्यानंतर हे दोघे rivalry पुन्हा उकरतात आणि paper ballsने shots मारतात.
स्रोत मजकूर या घटनेचे केवळ संक्षिप्त वर्णन देतो, पण clip व्यापकपणे का फिरू शकते हे स्पष्ट करणारे घटक त्यात आहेत. ठिकाण ओळखीचे आहे, सहभागी असामान्यपणे प्रसिद्ध आहेत, फॉरमॅट त्वरित समजतो, आणि reveal टिकवण्यासाठी निकाल थोडा रोखून ठेवला आहे. Mashableने एक trophyही असल्याचे नमूद केले आहे, ज्यामुळे हा bit एक throwaway challenge न राहता recurring mini-franchise बनतो.
साधा late-night bit अजूनही का चालतो
Late-night televisionने नेहमीच game आणि sketchवर अवलंबून राहून व्यक्तिमत्त्वाला छोट्या, share करण्यायोग्य फॉरमॅटमध्ये बंदिस्त केले आहे. Colbert-Obama matchup प्रभावी ठरतो कारण सहभागींचा दर्जा आणि स्पर्धेची तुच्छता यांच्यातील contrast तीव्र आहे. Wastepaper basketballसाठी कोणतीही विस्तृत माहिती, elaborate set, किंवा विशेष ज्ञान लागत नाही. हे प्रेक्षकांना पूर्णपणे performanceवर लक्ष केंद्रित करायला लावते: confidence, trash talk, surprise, आणि reaction.
ही गतिशीलता गर्दीच्या digital media वातावरणात महत्त्वाची ठरते. अशा क्लिपला policy interview किंवा formal speechशी स्पर्धा करावी लागत नाही. तिचा उद्देश अधिक मर्यादित आणि कार्यक्षम असतो. ती public figuresना अशा सामाजिक खेळातील खेळाडू बनवते, जो प्रेक्षकांना आधीच समजलेला असतो, आणि त्यामुळे व्यक्तिमत्त्वांचा symbolic value काढून न घेता casual mood राखते.
2020च्या निकालाकडे परत पाहिल्यामुळे या रीमॅचला continuityचा फायदा होतो. पूर्वइतिहास असल्यामुळे segmentला narrative arc मिळतो. सुटवायचा एक implied score असतो आणि ज्या खेळाला अन्यथा काहीच महत्त्व नसते, त्यात कोण जिंकते याची कारणे प्रेक्षकांना मिळतात. पुनरावृत्ती तिथे अर्थ निर्माण करते जिथे एकदाच घडणाऱ्या घटनेत तो नसता.
स्थान आणि personaची भूमिका
Chicagoमधील Obama Presidential Centerची निवड clipला generic studio gameपेक्षा अधिक ओळख देते. हे ठिकाण मजेशीर प्रसंगाला Obamaच्या public legacyशी जोडते आणि segmentला civic memory आणि presidential storytellingशी संबंधित वास्तविक जागेत रोवते. कागदी चेंडू फेकण्याच्या मूर्खपणाशी होणारा हा contrastच आकर्षणाचा भाग आहे.
Colbertची भूमिका देखील तितकीच महत्त्वाची आहे. Late-night hosts celebrity भेटी intimate आणि theatrical अशा दोन्ही प्रकारे सादर करण्यात निपुण असतात. हे फॉरमॅट former presidentला status पूर्णपणे न काढता informal दिसू देते, तर host त्या exchangeला वेग, framing, आणि mock rivalry देऊन जिवंत ठेवतो.
Mashableच्या वर्णनात talk-smack घटकावर भर देण्यात आला आहे, आणि अशा segment कसे काम करतात यासाठी तो अत्यंत आवश्यक आहे. गेम स्वतः stakes देऊ शकत नसल्यास banter ते देते. Competitive framing आणि मागील व्यक्तिमत्त्वांशिवाय छोटा paper-throwing contest दृश्यदृष्ट्या पातळ वाटेल.
Platform युगातील संस्कृतीचे एक क्षणचित्र
अशा clips समकालीन culture coverageमध्ये वेगळे स्थान व्यापतात. या मोठ्या राजकीय घटना नाहीत, पारंपरिक sportsही नाहीत; तरी त्या platform-native entertainmentच्या तर्कानेच तयार आणि वितरित केल्या जातात: ओळखीची चेहरे, स्पष्ट premise, छोटा runtime, आणि असा outcome जो प्रेक्षकांनी स्वतः शोधावा असे सुचवले जाते.
म्हणूनच publishersसाठी अशा क्षणांचे महत्त्व समजते. ते television, celebrity, आणि internet sharingच्या संगमावर उभे असतात. लोक पूर्ण कार्यक्रमांपेक्षा तुकड्यांत public figuresना जास्त भेटत असताना, ही contents culture म्हणून पाहण्यासारखी ठरतात.
Obama-Colbert रीमॅचही दाखवतो की आधुनिक सांस्कृतिक महत्त्व अनेकदा scaleपेक्षा recognizabilityवर जास्त अवलंबून असते. ओळखीची व्यक्तिमत्त्वे आणि स्थापित callback वापरल्यास छोटा contestही मोठा media object बनू शकतो. हा event मुद्दाम minor आहे, पण attention modeसाठी तयार केल्यामुळे त्याची circulation क्षमता जास्त आहे.
स्कोरपेक्षा अधिक
Mashable विजेता जाहीर करत नाही, फक्त सांगते की सामना फार जवळचा नाही आणि एक trophy दिसते. ही संयमाची भूमिका clip economyचा भाग आहे: लेख पूर्ण वर्णन देण्याऐवजी पाहण्यासाठी प्रवृत्त करतो. editorial दृष्टीने, ही कथा प्रत्यक्षात athletic suspenseबद्दल नाही. ती performance, recurrence, आणि परिचित public figures असलेल्या low-stakes spectacleबद्दलच्या सततच्या आकर्षणाबद्दल आहे.
निकाल काहीही असो, त्याभोवतीची रचना अधिक महत्त्वाची आहे. एक former president आणि एक late-night host 2020च्या shared bitकडे परततात, ते institutional अर्थ असलेल्या जागेत बसवतात, आणि crumpled paperला व्यक्तिमत्त्वासाठी एक लहान मंच बनवतात. सध्याच्या media landscapeमध्ये culture घडवण्यासाठी हे अनेकदा पुरेसे असते.
हा लेख Mashableच्या रिपोर्टिंगवर आधारित आहे. मूळ लेख वाचा.
Originally published on mashable.com
