மேற்கு ஆஸ்திரேலியாவின் மறைந்த கோஆலா உறவினர் இனத்தின் சமீபத்திய கடந்த காலத்தை மறுவரையறை செய்கிறது

பலர் எதிர்பார்த்ததை விட சமீப காலத்திலேயே ஆஸ்திரேலியாவில் இரண்டாவது கோஆலா இனம் வாழ்ந்தது

தென் மேற்கு மேற்கு ஆஸ்திரேலியாவின் குகைகளில் இருந்து மீட்கப்பட்ட புதைபடிவங்கள், நவீன கோஆலாவின் முன்பு அறியப்படாத ஒரு அழிந்த உறவினரை ஆராய்ச்சியாளர்கள் அடையாளம் காண உதவியுள்ளன. மனிதர்கள் முதன்முதலாக இந்த கண்டத்திற்கு வந்த காலத்தில், ஆஸ்திரேலியாவில் ஒரே ஒரு கோஆலா இனம் அல்ல, குறைந்தது இரண்டு கோஆலா இனங்கள் இருந்தன என்பதையே இந்த கண்டுபிடிப்பு சுட்டுகிறது.

புதியதாக விவரிக்கப்பட்ட இனம், Phascolarctos sulcomaxilliaris என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது, சுமார் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வரை உயிர் வாழ்ந்ததாகவும், மேற்கு காடுகள் வறண்டபோது மறைந்ததாகவும் தெரிகிறது. இதனால், இந்த கண்டுபிடிப்பு கோஆலா குடும்ப மரத்தில் ஒரு புதிய கிளையைச் சேர்ப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், பெரும் சுற்றுச்சூழல் மாற்றம் நடந்த ஒரு காலகட்டத்தில், ஒப்பிடுகையில் சமீபத்திய முன்எடுப்பகாலத்தில் அழிவு நிகழ்ந்ததைப் பதிவு செய்கிறது.

இன்றைக்கு உயிருடன் உள்ள ஒரே கோஆலா இனம் Phascolarctos cinereus; இது பெரும்பாலும் கிழக்கு ஆஸ்திரேலிய யூகலிப்டஸ் காடுகளில் காணப்படுகிறது. நவீன கோஆலாக்கள் வாழ்விடம் இழப்பு, நோய், வாகன மோதல்கள் மற்றும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட விலங்குகளின் வேட்டையால் கடும் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றன. இப்போது கிடைத்துள்ள புதைபடிவ சான்றுகள், கண்டத்தின் கோஆலா வரலாறு உயிர்வாழும் இனத்தை மட்டும் கொண்டு கற்பனை செய்ததை விட அதிகமாகப் பிராந்திய ரீதியில் பல்வகைமையுடனும், மிகவும் நுணுக்கமற்ற நிலையிலுமிருந்ததை காட்டுகின்றன.

இந்த புதைபடிவங்கள் இப்போது ஏன் முக்கியம்

மேற்கு ஆஸ்திரேலிய குகைகளில் இருந்து கோஆலா அவசேஷங்கள் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேலாக சேகரிக்கப்பட்டு வருகின்றன; அவற்றின் வயது சுமார் 137,000 முதல் 31,000 ஆண்டுகள் வரை ஆகும். இருப்பினும், பல தசாப்தங்களாக நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட பொருள் போதுமான அளவில் இல்லாததால், மேற்கு மக்கள்தொகை தனி இனம் ஆகும் அல்லது உயிருள்ள கோஆலாவின் பிராந்திய வடிவமா என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியவில்லை.

இது கடந்த காலாண்டு நூற்றாண்டில் கூடுதல் புதைபடிவங்கள் கிடைத்ததால் மாறியது; அவற்றில் மறைந்த ஸ்பெலியாலஜிஸ்ட் லிண்ட்சே ஹேச்சர் குடும்பம் தானமாக வழங்கிய தலைக்கூடுகள் அடங்கும். வழங்கப்பட்ட மூல உரையின் படி, சிறப்பாக பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு தலைக்கூடு, நவீன கோஆலாக்களுடனும் அருங்காட்சியக சேமிப்புகளில் ஏற்கனவே இருந்த பழைய புதைபடிவப் பொருட்களுடனும் நெருக்கமான ஒப்பீட்டைத் தூண்டியது.

இதன் விளைவாக, நவீன கோஆலாவைப் போலத் தோன்றியதால் ஒரு பார்வையில் கவனிக்கப்படாமல் போகக்கூடிய, ஆனால் செயல்பாட்டு ரீதியில் முக்கியமான விதங்களில் வேறுபட்ட, ஒரு தெளிவான மேற்கு வம்சத்தின் படம் கிடைத்தது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் குறுகிய தலை வடிவம், சில பகுதிகளில் குறைவாக வளர்ந்த மெல்லும் தசைகள், பெரிய பற்கள் மற்றும் இன்றைய கிழக்கு கோஆலாக்களைவிட வேறுபட்ட முறையில் இலைகளை உடைக்கச் சரியான குறுகிய தாடை ஆகியவற்றை அறிக்கையிட்டனர்.

மென்மையான உடற்கூறு வேறுபாடுகள், ஆனால் முக்கியமான சூழலியல் மாற்றங்கள்

இந்த வேறுபாடுகள், ஒரு சாதாரண பார்வையாளருக்கு “புதிய இனம்” என்ற அறிவிப்பில் எதிர்பார்க்கப்படும் அளவுக்கு வியத்தகமாக இருக்கவில்லை. உண்மையில், இந்த கண்டுபிடிப்பின் முக்கியத்துவம் அதற்கு நேர்மாறாகத்தான் வருகிறது: பார்ப்பதற்கு பரிச்சயமான ஒரு உயிரினமும் தனித்துவமான சூழலியல் உத்தி மற்றும் வளர்ச்சிப் வரலாற்றின் பிரதிநிதியாக இருக்க முடியும்.

வழங்கப்பட்ட மூல உரையில் அழிந்த கோஆலாவின் கன்னத்தில் ஒரு பெரிய பள்ளம் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது; இது ஒரு பெரிய தசை இணைப்புக்கான அடையாளமாக இருக்கலாம். இதனால், இலைகளைப் பிடிக்க பெரிய உதடு உதவியிருக்கலாம் அல்லது தூரத்தில் உள்ள பசுமையைச் சிறப்பாக உணர மூக்குத் துவாரங்களை விரிவாக்கும் திறன் இருந்திருக்கலாம் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் முன்வைத்துள்ளனர். இரு விளக்கங்களுமே சிறப்பு உணவுக் குணங்களைச் சுட்டுகின்றன.

அதன் எலும்புக்கூடு, நவீன கோஆலாவை விட குறைந்த சுறுசுறுப்பை காட்டுகிறது; அதாவது அது மரங்களுக்கிடையே குறைவாக நகர்ந்திருக்கலாம். காடுகளால் சூழப்பட்ட நிலப்பரப்பில், நகர்ச்சி, தாடை இயந்திரவியல் மற்றும் மேயும் பழக்கத்தில் உள்ள சிறிய வேறுபாடுகள் கூட, ஒரு விலங்கு எந்த வாழிடங்களைப் பயன்படுத்த முடியும், அந்த வாழிடங்கள் துண்டிக்கத் தொடங்கினால் அது எவ்வளவு தாங்கும் என்பதைக் தீர்மானிக்கலாம்.

அழிவு பெரும்பாலும் ஒரு எளிய உயிரியல் விபத்தாக வருவதில்லை. அது பெரும்பாலும் ஒரு இனத்தின் ஏற்புபாடுகள் மற்றும் வேகமாக மாறும் சூழல் இடையேயான பொருந்தாமையைத் தொடர்ந்து வருகிறது. மேற்கு கோஆலா அதற்கே ஒரு எடுத்துக்காட்டாகத் தெரிகிறது.

30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்து வந்த காலநிலை எச்சரிக்கை

வழங்கப்பட்ட அறிக்கையின் படி, காலநிலை வறண்டதும் சுமார் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் மேற்கு ஆஸ்திரேலியாவின் காடுகள் மறைந்ததும் அந்த மேற்கு இனம் அழிந்தது. இதன் பொருள் நேரடியானது: வாழிடம் சுருக்கம் ஒரு முழு கோஆலா வம்சத்தை கண்டத்தின் ஒரு பக்கத்தில் இருந்து நீக்கப் போதுமான அளவு கடுமையாக இருந்தது, அதே சமயம் கிழக்கு உறவினர் வேறு இடங்களில் உயிர்த் தப்பியது.

இதனால் இந்த புதைபடிவக் கதை இன்றைய பாதுகாப்பு நெருக்கடிக்கு நேரடி ஒப்புமையாக மாறுவதில்லை; ஆனால் இது பங்குகளை தெளிவாக்குகிறது. கோஆலாக்கள் பெரிய அளவிலான சுற்றுச்சூழல் குழப்பங்களுக்கு அவர்கள் பாதிப்படையக்கூடியவர்களே என்பதை முன்பே காட்டியுள்ளனர். நவீன இனம் வேறு வகையான அழுத்தக் கூட்டத்தை எதிர்கொள்கிறது, ஆனால் வாழிடம் மாற்றம் இன்னும் மையத்தில் உள்ளது.

ஆகவே, இந்த புதைபடிவப் பதிவு தற்போதைய பாதுகாப்பு விவாதங்களுக்கு வரலாற்று ஆழத்தை அளிக்கிறது. கோஆலாக்களை நவீன காலத்தில் மட்டுமே வீழ்ச்சியடைந்த ஒரு தனித்துவமான நிலையான வம்சமாகப் பார்க்காமல், புதிய சான்றுகள் உயிர்த் தங்குதல், பிராந்தியத் தழுவல் மற்றும் இழப்பு ஆகியவற்றின் சிக்கலான படத்தை முன்வைக்கின்றன.

இந்த கண்டுபிடிப்பு என்ன மாற்றுகிறது

பழைய உயிரியல் துறையைத் தாண்டியும் இந்த கண்டுபிடிப்பு தனித்துவமாக இருப்பதற்கான பல காரணங்கள் உள்ளன.

• இது கோஆலா பல்வகைமையை வெறும் தொலைவான வளர்ச்சி வரலாற்றில் அல்ல, late Quaternary காலத்திலேயே அமைக்கிறது.
• மேற்கு மற்றும் கிழக்கு ஆஸ்திரேலியா ஒருகாலத்தில் உண்மையில் வேறுபட்ட கோஆலா வடிவங்களை ஆதரித்தன என்பதைக் குறிக்கிறது.
• அழிவை சூழலியல் வறட்சி மற்றும் காட்டு இழப்புடன் இணைக்கிறது, ஒரு தெளிவான paleoecological வழக்குக்கட்டுரையை வழங்குகிறது.
• மேலும் சிறந்த ஒப்பீட்டு பொருட்கள் கிடைக்கும்போது, அருங்காட்சியகச் சேமிப்புகள் மற்றும் நீண்டகாலம் பாதுகாக்கப்பட்ட புதைபடிவங்களும் பெரிய கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்க முடியும் என்பதை காட்டுகிறது.

அந்த கடைசி புள்ளி குறிப்பாக முக்கியமானது. இது புதிதாக நடத்திய அகழ்வாராய்ச்சியால் மட்டும் வந்த கண்டுபிடிப்பு அல்ல. அது சேகரிக்கப்பட்ட பொருட்கள், கவனமான பராமரிப்பு, மற்றும் பழைய சேமிப்புகளை புதிய கேள்விகளுடன் மீண்டும் பார்ப்பதில்தான் சார்ந்திருந்தது. உருவெடுக்கும் அறிவியலில், பெரும்பாலும் புதிய கருவிகள் அல்லது புதிய களப்பணி மூலமே முன்னேற்றங்கள் நிகழ்கின்றன; ஆனால் கையிலிருக்கும் சான்றுகளின் மேம்பட்ட விளக்கத்திலும் அவை நிகழ்கின்றன.

பரிச்சயமான உயிரினம், ஆனால் பரிச்சயமற்ற வரலாறு

பொது மனதில் கோஆலாக்கள் பெரும்பாலும் ஆஸ்திரேலியாவின் பழங்கால விலங்குகளின் அடையாளச் சின்னமாக, கிட்டத்தட்ட நிலையான தொடர்ச்சியின் சின்னமாகக் கருதப்படுகின்றன. புதியதாக அடையாளம் காணப்பட்ட மேற்கு இனம் அந்தப் படத்தை பயனுள்ள வகையில் சிக்கலாக்குகிறது. இது கோஆலா வரலாற்றில் சமீபத்திய பல்வகைபாடு, பிராந்தியத் தழுவல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் மாற்றத்துடன் தொடர்புடைய குறைந்தது ஒரு ஒப்பிடுகையில் சமீபத்திய அழிவைச் சுட்டுகிறது.

ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு அடுத்த படி, இந்த அழிந்த இனம் கோஆலா வளர்ச்சியில் எவ்வாறு பொருந்துகிறது என்பதையும், மேற்கு ஆஸ்திரேலிய சூழலமைப்புகள் உலருவதற்கு முன் அதன் உடற்கூறு என்ன சொல்லுகிறது என்பதையும் தெளிவுபடுத்துவதாக இருக்கும். பரந்த வாசகர்களுக்கான பாடம் எளிதானது: சின்னமான இனங்களுக்குள்ளேயே மறைந்த உறவினர்கள் மற்றும் மறக்கப்பட்ட சூழலியல் உலகங்கள் ஒளிந்திருக்க முடியும்.

அந்த அர்த்தத்தில், இந்த கண்டுபிடிப்பு இன்னொரு புதைபடிவ விலங்குக்கு பெயர் வைப்பது மட்டுமல்ல. இது மறைந்துபோன ஆஸ்திரேலியாவின் ஒரு வடிவத்தை மீட்டெடுப்பதாகும்; அதில் கோஆலாக்கள் இன்றையதை விட அதிக பல்வகைமையுடையவையாக இருந்தன, மேலும் மாறும் காலநிலையின் விளைவுகள் அந்த வம்சத்தின் ஒரு முழு கிளையை அழிக்கும் அளவுக்கு கடுமையாக இருந்தன.

இந்த கட்டுரை New Scientist செய்தியினை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மூல கட்டுரையைப் படிக்கவும்.