ஒரு பண்டைய மனித வம்சத்தை இன்னும் உயிருள்ள டிஎன்ஏ மூலம் வரைபடம் போட முடியும்
நவீன மனிதர்கள், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அழிந்துபோன ஒரு மனித வம்சத்திலிருந்து, ஆராய்ச்சியாளர்கள் முன்பு புரிந்திருந்ததைவிட அதிகமாக மீட்டெடுக்கக்கூடிய மரபணுப் பொருளை சுமந்திருக்கலாம். வழங்கப்பட்ட மூல உரையின் படி, ஒரு புதிய பகுப்பாய்வு முறையால், ஒரு所谓 பேய் முன்னோரின் ஜீனோமின் கிட்டத்தட்ட முழுவதும், இன்று உயிருடன் உள்ள மக்களிடையே சிதறிய துண்டுகளாக இன்னும் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. எந்த ஒரே நபரிடமும் முழு நகலுக்கு நெருங்கிய ஒன்றும் இல்லை, ஆனால் அந்த துண்டுகள் சேர்ந்து பார்த்தால் கிட்டத்தட்ட முழு ஜீனோமையும் மூடுகின்றன.
மனித பரிணாம ஆராய்ச்சியில் பேய் மூதாதையர் என்ற கருத்து புதிதல்ல. Homo sapiens, Neanderthals மற்றும் Denisovans உடன் கலப்பினம் செய்ததாக விஞ்ஞானிகள் ஏற்கனவே காட்டியுள்ளனர், மேலும் அந்த கண்டுபிடிப்புகள் நவீன ஜீனோம்கள் மற்றும் படிமங்களிலிருந்து மீட்கப்பட்ட பண்டைய டிஎன்ஏ ஆகியவற்றின் ஒப்பீடுகளால் உறுதிபடுத்தப்பட்டன. புதிய முடிவு இந்தத் துறையை ஒரு கடினமான பகுதிக்குள் தள்ளுகிறது: எவ்வித உயிர்ப்படிம டிஎன்ஏ வரிசையும் இல்லாமலும் இருக்கக்கூடிய மனிதக் குழுக்களிடமிருந்து மரபாக வந்த பொருட்களை அடையாளம் காண்பது. அது உறுதியாக நிரூபிக்கப்பட்டால், நேரடி மரபணு எச்சங்கள் இல்லாத வம்சங்களுக்காகவும் பண்டைய மக்கள் வரலாற்றை மீளமைப்பதில் ஆராய்ச்சியாளர்களின் திறனை விரிவாக்கலாம்.
மூல உரையின் படி, ஒவ்வொரு உயிருள்ள நபரிலும் இந்த பேய் முன்னோரிடமிருந்து 0.5 சதவீதம் முதல் 1 சதவீதம் வரை டிஎன்ஏ உள்ளது. தனிப்பட்ட முறையில் பார்த்தால் அந்த அளவு பெரியதாகத் தெரியாமல் போகலாம், ஆனால் அறிவியல் முக்கியத்துவம் பகிர்வில் உள்ளது. வெவ்வேறு மக்களிடம் வெவ்வேறு பகுதிகள் உள்ளன, மேலும் அந்த பகுதிகள் ஜீனோமில் மிகவும் சமமாக பரவியுள்ளன என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே, பல நவீன மனிதர்களிடம் உள்ள மரபுரிமை துண்டுகளை ஒன்றாக சேர்த்தால், இந்த இழந்த வம்சத்தின் கிட்டத்தட்ட முழுமையான ஜீனோமைக் கட்டமைக்க முடியும் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
மனித மரபணுவியலில் ஒரு கணக்கீட்டு மாற்றம்
மூலத்தில் விவரிக்கப்பட்ட தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், ஜீனோமின் பகுதிகளுக்காக குடும்ப மரம் போன்ற உறவுகளை உருவாக்கும் முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இத்தகைய ஊகங்கள் கணிப்பொறி முன்னேற்றத்தால் சமீபத்தில்தான் அதிகமாக சாத்தியமானது. எலும்புகள் அல்லது பற்களிலிருந்து எடுக்கப்படும் பண்டைய குறிப்பு வரிசையை நம்புவதற்குப் பதிலாக, இந்த அணுகுமுறை உயிருடன் உள்ள மக்களின் ஜீனோம்களிலிருந்தே அசாதாரண வம்ச மரபுப் படிகளை அடையாளம் காண முயல்கிறது.
மூல உரையில், நவீன ஜீனோம்களை மட்டும் பயன்படுத்தி Neanderthal மற்றும் Denisovan டிஎன்ஏவை சரியாக அடையாளம் கண்டதாக ஆராய்ச்சி குழு கூறுகிறது. இது முக்கியமானது, ஏனெனில் இது ஒரு நிஜத்தைக் கண்காணிக்கும் சோதனையை வழங்குகிறது. ஒரு மாதிரி, உயிர்ப்படிம டிஎன்ஏவை முதன்மை வழிகாட்டியாகப் பெறாமல் அறியப்பட்ட பண்டைய பங்களிப்புகளை மீண்டும் கண்டறிய முடிந்தால், அதே முறை பண்டைய டிஎன்ஏ பதிவில் வேறு விதமாக மறைந்திருக்கும் கூடுதல் வம்சங்களையும் சுட்டிக்காட்ட முடியும் என்ற வாதத்தை அது வலுப்படுத்துகிறது.
இது வெறும் தொழில்நுட்பச் சுவாரஸ்யம் மட்டுமல்ல. கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் பண்டைய டிஎன்ஏ ஆராய்ச்சி மனித தோற்றக் கதையை மாற்றியுள்ளது, ஆனால் அது இன்னும் பாதுகாப்பு நிலைமைகளால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. டிஎன்ஏ சிதைகிறது, படிமங்கள் அரிதானவை, உலகின் பல பகுதிகள் பதிவில் குறைவாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உயிருள்ள மக்களிடமிருந்து பழைய கலப்பின நிகழ்வுகளை கண்டறியக்கூடிய ஒரு முறை, நேரடி மரபணு படிமங்கள் இல்லாத காலங்களுக்கும் இடங்களுக்கும் புதிய ஆதார வழியைத் திறக்கலாம்.
இந்த பேய் மூதாதையர் ஏன் விசித்திரமானது
மூல உரை, புதிதாக அடையாளம் காணப்பட்ட பேய் மூதாதையரை Neanderthals மற்றும் Denisovans இலிருந்து கூட்டு வடிவில் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பதுடன் ஒப்பிடுகிறது. நன்கு அறியப்பட்ட அந்த வழக்குகளில், அவர்களின் ஜீனோம்களின் சில பகுதிகள் மட்டுமே உயிருடன் உள்ள மக்களிடையே சிதறி உள்ளது, மேலும் மனித ஜீனோமின் நீண்ட பகுதிகளில் அந்த மரபுரிமைப் பொருள் மிகவும் குறைவாக அல்லது இல்லாமலேயே இருக்கிறது. அதனுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்த பேய் முன்னோரின் பங்களிப்பு கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஜீனோம பகுதிகளிலும் தோன்றுகிறது.
அந்த வேறுபாடு தனித்துவமான மக்கள் வரலாற்றைக் குறிக்கலாம். மூலத்தில் மேற்கோளிடப்பட்ட ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒரு விளக்கத்தை மக்கள் தொகை அளவில் காண்கிறார்கள். Neanderthals மற்றும் Denisovans ஒப்பீட்டளவில் சிறிய மக்கள்தொகையைக் கொண்டிருந்ததாக விவரிக்கப்படுகின்றன, இதனால் தீங்கான மாற்றங்கள் அதிகமாக சேர வாய்ப்பிருந்தது. நீண்ட காலத்தில், இயற்கைத் தேர்வு பின்னர் மனித மக்களிடமிருந்து அவர்களின் டிஎன்ஏவின் அதிகப் பகுதியை அகற்றியிருக்கலாம். பேய் வம்சம் வேறு ஒரு மக்கள்-வியல் பாதையைப் பின்பற்றியிருக்கலாம், இதனால் நவீன ஜீனோம்களில் வேறுபட்ட தக்கவைப்பு முறை ஏற்பட்டிருக்கலாம்.
வழங்கப்பட்ட உரையின் எல்லைக்குள் கூட, இது ஒரு கவர்ச்சியான வாய்ப்பாகும். அனைத்து கலப்பின நிகழ்வுகளும் நீண்டகால மரபணு விளைவுகளில் சமமல்ல என்பதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. சில பண்டைய வம்சங்கள் அதிகமாக இழக்கப்பட்ட துண்டுகளை வழங்கியிருக்கலாம், மற்றவை பரந்த மற்றும் நிலையான தடத்தை விட்டிருக்கலாம். இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது, ஏனெனில் அது admixture-ஐ ஒரு இரும நிலை நிகழ்வாக மட்டுமல்லாமல், தேர்வு, மக்கள் தொகை அமைப்பு மற்றும் மக்களுக்கிடையிலான இணக்கத்தால் வடிவமைக்கப்படும் செயல்முறையாகவும் விஞ்ஞானிகள் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
இந்த கண்டுபிடிப்பு ஏன் முக்கியம்
இழந்துபோன ஒரு மனித வம்சத்தின் கிட்டத்தட்ட முழு ஜீனோமையும் உயிருடன் உள்ள மக்களிடையே சிதறிய துண்டுகளிலிருந்து மீண்டும் ஒன்றிணைக்க முடிந்தால், அதன் விளைவுகள் ஒரு முன்னோர் மக்கள்தொகையைவிட மிக அதிகமாக இருக்கும். மனித ஜீனோமம் ஆழமான பரிணாம வரலாற்றின் பரவலாகப் பகிர்ந்த களஞ்சியமாக செயல்படுகிறது என்பதைக் குறிக்கும். அரிய பண்டைய எச்சங்களையே நம்புவதற்கு பதிலாக, விஞ்ஞானிகள் உயிருள்ள டிஎன்ஏவைப் பயன்படுத்தி, வேறு விதமாகக் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட்ட வம்சங்களின் தகவலை மீட்டெடுக்க முடியும்.
இதனால் Homo sapiens மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் எத்தனை மனிதக் குழுக்கள் தொடர்பு கொண்டிருந்தன என்ற விவாதங்கள் மேலும் தெளிவடையும். மனித பரிணாமத்தின் பிரபலமான கதை பெரும்பாலும் சில பெயரிடப்பட்ட கிளைகளாக எளிமைப்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் மரபணு ஆதாரங்கள் தொடர்ந்து மிகவும் சிக்கலான படத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. கலப்பினம் மனித வரலாற்றின் ஒரு மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் அம்சமாகத் தோன்றுகிறது, தனித்துவமான விதிவிலக்காக அல்ல. கூடுதல் மறைந்த பங்களிப்புகளை வெளிப்படுத்தும் முறைகள் மனிதக் குடும்ப மரத்தை சீராக அமைந்த கிளைகளின் தொகுப்பாக அல்லாமல், மீண்டும் மீண்டும் ஏற்பட்ட தொடர்பும் மரபணு ஓட்டமும் கொண்ட ஒரு வலையமைப்பாக காட்டலாம்.
இந்த வேலை வம்சாவளிக்கே அல்ல, உயிரியல் துறைக்கும் முக்கியமாக இருக்கலாம். பழமையான டிஎன்ஏ துண்டுகள் சில நேரங்களில் இன்றைய பண்புகள், நோய் வாய்ப்பு, அல்லது ஏற்புபெறுதலை பாதிக்கின்றன. மூல உரை இந்த பேய் வம்சத்திலிருந்து குறிப்பிட்ட உயிரியல் விளைவுகளை எதுவும் கூறவில்லை, மேலும் அத்தகைய முடிவு இங்கு வழங்கப்பட்ட ஆதாரத்தை மீறிச் செல்லும். ஆனால் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அந்த வம்சத்தின் ஜீனோமின் மேலும் பல பகுதிகளை அடையாளம் கண்டு, இறுதியில் மறுஉருவாக்க முடிந்தால், சில உயிர்த் துண்டுகள் நோய் எதிர்ப்பு, உடலியல், அல்லது சுற்றுப்புற ஏற்புபெறுதலைப் பாதித்தனவா என்று கேட்க முடியும்.
இன்னும் முக்கியமான வரம்புகள் உள்ளன. சிதறிய துண்டுகளிலிருந்து முழு ஜீனோமைக் கூட்ட முயற்சி இன்னும் செய்யப்படவில்லை என்று உரை தெளிவுபடுத்துகிறது. மேலும், மூலத்தில் இந்த பேய் முன்னோருக்கு எந்த பெயரிடப்பட்ட இன அடையாளமும் இணைக்கப்படவில்லை; Homo heidelbergensis போன்ற அறியப்பட்ட பண்டைய மனிதர் தொடர்புடையவராக இருக்கலாம் என்ற சாத்தியம் மட்டுமே உள்ளது. இந்த நிலையில், இந்தக் கண்டுபிடிப்பை அந்த மக்கள்தொகையின் கணிசமான காணாமல் போன முன்னோர் பங்களிப்புக்கான ஆதாரமாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும், இறுதி வடிவப் படம் என அல்ல.
அப்படியிருந்தாலும், இந்த முடிவு மனித மரபணுவியல் எவ்வளவு வேகமாக முன்னேறுகிறது என்பதைக் நினைவூட்டுகிறது. ஒருகாலத்தில் சில படிமக் கண்டுபிடிப்புகளின் மீது சார்ந்திருந்த துறை, இப்போது பெரிய நவீன தரவுத்தொகுப்புகளையும் மேம்பட்ட பகுப்பாய்வு முறைகளையும் கொண்டு பண்டைய உறவுகளை ஊகிக்க அதிக திறனுடன் இருக்கிறது. இந்த முறைகள் தொடர்ந்து வளர்ந்தால், அழிந்துபோன மனிதர்களைப் பற்றிய சில பெரிய எதிர்காலக் கண்டுபிடிப்புகள் புதியதாக அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட எலும்புகளிலிருந்து அல்ல, நம்முள் ஏற்கனவே இருப்பதான மறைந்த வடிவங்களிலிருந்து வரக்கூடும்.
இப்போது, மையக் கோரிக்கை குறுகியதுமாகவும் ஆழமானதுமாகவும் உள்ளது: உயிருள்ள மனிதர்கள் ஒருங்கிணைந்த முறையில், தெரியாத ஒரு பண்டைய உறவினரின் கிட்டத்தட்ட முழு ஜீனோமையும் பாதுகாத்திருக்கலாம். அதனால் வரிசைப்படுத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு ஜீனோமும் நிகழ்காலத்தின் பதிவாக மட்டுமல்ல, மனித வரலாற்றின் இழந்த அத்தியாயங்களுக்கு ஒரு துணுக்கான சாட்சியாகவும் மாறுகிறது.
இந்தக் கட்டுரை New Scientist செய்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மூலக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.
Originally published on newscientist.com