சில சௌரோபோட்கள் இளம் வயதில் நிமிர்ந்து நிற்க முடிந்திருக்கலாம் என ஆய்வு கூறுகிறது

இளம் சௌரோபோட்கள் அவற்றின் அளவு காட்டுவதைக் காட்டிலும் அதிக சுறுசுறுப்பாக இருந்திருக்கலாம்

நீண்ட கழுத்து கொண்ட சில டைனோசார்கள், பழைய பல்லுயிர் ஆய்வாளர்கள் முன்பு கருதியதைவிட, பின்கால்களில் எழுந்து நிற்க அதிகமாகத் திறன் பெற்றிருந்திருக்கலாம். மூலப் பொருளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள புதிய ஆய்வின்படி, பிரேசிலைச் சேர்ந்த Uberabatitan மற்றும் அர்ஜென்டினாவைச் சேர்ந்த Neuquensaurus என்ற இரண்டு தென் அமெரிக்க சௌரோபோட்களின் தொடை எலும்புகள் நிமிர்ந்த நிலையை தாங்கும் அளவுக்கு வலுவாக இருந்ததாகத் தெரிகிறது, குறிப்பாக அவை இளமையும் எடையிலும் குறைவாக இருந்தபோது.

Palaeontology இதழில் வெளியான இந்த ஆய்வு, ஒரு சௌரோபோடு தனது எடையை பின்கால்களுக்கு மாற்றியபோது, ஈர்ப்பு விசையும் உடல் எடையும் தொடை எலும்பில் எவ்வளவு அழுத்தம் ஏற்படுத்தும் என்பதை கணிக்க கணினி அடிப்படையிலான பகுப்பாய்வைப் பயன்படுத்தியது. முடிவு என்னவென்றால், இந்த டைனோசார்கள் இருகால நடப்பினவையாக வாழ்ந்தன என்பதல்ல; மாறாக, சரியான சூழ்நிலைகளில் அவை நிமிர்ந்து எழுந்து, குறிப்பிடத்தக்க காலம் அந்த நிலையில் நிலைத்திருக்க முடிந்திருக்கலாம் என்பதுதான்.

அந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. சௌரோபோட்கள் பொதுவாக பெரிதும் நான்கு கால்களிலும் நடக்கும் தாவர உண்ணிகளாக, அளவும் நிலைத்தன்மையும் கொண்டவையாக கற்பனை செய்யப்படுகின்றன; இயக்கமுள்ள சமநிலையுடன் அல்ல. ஆனால் புதிய பகுப்பாய்வு, குறைந்தபட்சம் இந்த குழுவில் உள்ள சில நடுத்தர அளவுடைய உறுப்பினர்கள் தற்காலிகமாக அதிக நிமிர்ந்த நிலையைப் பயன்படுத்தி, உயரமான இலைகளை அடைய, அச்சுறுத்தல்களைத் தடுக்க, அல்லது போட்டியாளர்கள் மற்றும் சாத்தியமான இணைகளுக்கு முன் காட்சியளிக்க முடிந்திருக்கலாம் எனக் கூறுகிறது.

டைனோசர் உடற்கூறில் பொறியியல் கருவிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன

இந்த ஆய்வு, உயிர்மிச்சங்களின் விளக்கத்திற்குப் பதிலாக கட்டமைப்பு பொறியியலுடன் அதிகமாக தொடர்புடைய முறைகளை நம்பியது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் தொடை எலும்பில் செயல்படும் இயந்திரச் சுமைகளை மாதிரியாக்க கணினி சோதனைகளை பயன்படுத்தினர். அந்த எலும்பு நிமிரும் நிலையில் அழுத்தத்தை எவ்வாறு தாங்குகிறது என்பதை உருவகப்படுத்துவதன் மூலம், இத்தகைய நடத்தை உயிர்மெக்கானிக்கலாக சாத்தியமா என்பதை அவர்கள் மதிப்பிட முடிந்தது.

மூல உரை முக்கிய முடிவைத் தெளிவாகச் சுருக்குகிறது: இந்த இரு இனங்கள்போன்ற சிறிய சௌரோபோட்களுக்கு உள்ள எலும்பு மற்றும் தசை அமைப்புகள், மிகப் பெரிய சௌரோபோட்களைவிட இரண்டு பின்கால்களில் நிற்பதை எளிதாகவும் நீண்ட காலம் நீடிக்கக்கூடியதாகவும் ஆக்கியிருந்தன. உடல் அளவு அதிகரித்தபோது, தொடை எலும்பில் ஏற்படும் விசைகளும் அதிகரித்து, அந்த நிலை சௌகரியமும் காலநீளமும் குறைந்தன.

அளவுக்கேற்ப ஏற்படும் அந்த தாக்கம் இந்த ஆய்வின் முக்கியமான விளைவுகளில் ஒன்றாகும். சௌரோபோட்களில் நிமிர்ந்து நிற்கும் நடத்தை, முழுக் குழுவிற்குமான எளிய ஆம்/இல்லை பண்பு அல்ல என்பதைக் அது சுட்டுகிறது. மாறாக, அது இனங்கள், அளவு, வயது, மற்றும் மொத்த உடல் விகிதங்களின் அடிப்படையில் மாறியிருக்கலாம். ஒரு மிகப்பெரிய சௌரோபோடும் ஒரு யானை அளவுக்கே உள்ள ஒன்றும் உடலின் முன்பகுதியை உயர்த்தக் கூடியவையாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் ஒப்பீட்டளவில் சிறிய அல்லது இளைய உயிரி மட்டுமே அதைப் பொருத்தளவில் சுலபமாக செய்திருக்கலாம்.

இளமை ஏன் முக்கியமாக இருந்திருக்கலாம்

மூலப் பொருள் வயதிற்கு சிறப்பு கவனம் செலுத்துகிறது. பிரேசிலில் அறியப்பட்ட மிகப்பெரிய டைனோசராக விவரிக்கப்படும் Uberabatitan, முதிர்ந்த நிலையில் 26 மீட்டர் நீளத்தை அடைந்திருக்கலாம்; அதிலும் வளர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்து நிற்கும் திறன் குறைந்திருக்கலாம். இளைய உயிரிகள் குறைந்த நிறையைக் கொண்டிருப்பதால், நிமிர்ந்த நிலையில் பின்கால்களில் ஏற்படும் இயந்திர அழுத்தமும் குறைவாக இருந்திருக்கும். அதற்கு மாறாக, முதிர்ந்த உயிரிகள் அதிகரிக்கும் எடையாலேயே மிக அதிக அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டிருப்பார்கள்.

வயதுக்கேற்ப மாறும் இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, சௌரோபோட்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை மேலும் நுணுக்கமாக காட்டுகிறது. இளம் மற்றும் இளம்பெறும் உயிரிகள் வெறும் சிறிய அளவிலான முதிர்ந்த உயிரிகளாக மட்டும் இல்லாமல், மாறுபட்ட விதத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கலாம். அவை முதிரும் போது குறைவாகப் பயனுள்ள ஆகும் உணவு சேகரிப்பு அல்லது பாதுகாப்பு முறைகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். உயரமான தாவரங்களை அடைய முடிந்த ஒரு இளம் உயிரி, தோள்பட்டையின் உயரத்தில் கிடைக்காத உணவுகளைப் பெற முடிந்திருக்கலாம்; அதே சமயம், பாதுகாப்பு அல்லது சமூக சூழலில் மேலும் பெரியதாக அல்லது அச்சமூட்டுவதாகத் தோன்றியிருக்கலாம்.

அந்த சாத்தியம், மூலத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நடத்தை விளக்கங்களுடன் ஒத்துப்போகிறது: மரங்களின் உச்சிப் பகுதிகளை அடைவது, வேட்டையாடிகளைக் குலைக்குவது, இணைகளை ஈர்ப்பது, அல்லது இனப்பெருக்கத்திற்கு உதவுவது. இந்த ஆய்வு, உயிர்மிச்ச பதிவில் ஒரு குறிப்பிட்ட நடத்தைக்கான நேரடி ஆதாரத்தை கூறுவதாகத் தெரியவில்லை. பதிலாக, அடிப்படை உடற்கூறு மற்றும் அழுத்த சகிப்புத்தன்மை அந்த நடத்தைகளை இயந்திர ரீதியாக சாத்தியமாக்கின என்பதே அதன் வாதம்.

மகத்தான தாவர உண்ணியின் படிமத்தை மறுபரிசீலனை செய்தல்

பொது மக்களுக்கு, சௌரோபோட்கள் எளிதில் அடையாளம் காணக்கூடிய டைனோசர்களில் ஒன்றாகவும், சுறுசுறுப்பாக ஏதாவது செய்வதை கற்பனை செய்ய மிகவும் கடினமானவையாகவும் உள்ளன. அவற்றின் நீண்ட கழுத்தும் வாலும், தூணைப் போன்ற கால்களும், பெரும் உடலுமாக, அவற்றை மெதுவாக நகரும் மற்றும் எப்போதும் நான்கு கால்களிலும் ஆதரவு கொண்ட உயிரிகளாக காட்டும் படம் உருவாகிறது. இப்படியான கண்டுபிடிப்புகள் அந்தப் படத்தை முற்றிலும் புரட்டாமல், அதை மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன.

இந்த ஆய்வு சௌரோபோட்களை வழக்கமான இருகால நடப்பினவையாக மாற்றிக் காட்டுவதில்லை. மாறாக, அருங்காட்சியகத்தில் காணப்படும் ஒரு நிலையான நிலைப்பாட்டை விட, அவை அதிக நடத்தை நெகிழ்வுத்தன்மையைக் கொண்டிருந்திருக்கலாம் என முன்வைக்கிறது. தற்காலிகமாக பின்கால்களில் எழும் நிலை, நிரந்தரமாக நிமிர்ந்த உடல் வடிவம் உருவாக வேண்டாமலே, உணவிற்கான அணுகலை விரிவுபடுத்தியிருக்கும். நடைமுறையில், அது சில உயிரிகளுக்கு அவற்றின் நீண்ட கழுத்துகளை மாற்றாமல், அவற்றுக்கு இணையாக செங்குத்தான தாவர அடுக்குகளைப் பயன்படுத்த அனுமதித்திருக்கும்.

இதனால் சமூக மற்றும் பாதுகாப்பு சார்ந்த பரிமாணமும் சேர்கிறது. பின்கால்களில் எழும் ஒரு உயிரி தனது தோற்ற உயரத்தை கணிசமாக அதிகரிக்க முடியும்; அந்த நிலை குறுகிய நேரம் மட்டுமே நீடித்தாலும், மோதல்களிலும் அச்சுறுத்தல் காட்சிகளிலும் அது முக்கியமாக இருக்கலாம். மூலப் பொருள் தெளிவாகக் குறிப்பிடுவது போல, அந்த நிமிர்ந்த நிலை வேட்டையாடிகளைக் குலைக்கவும், சாத்தியமான இணைகளை ஈர்க்கவும் உதவியிருக்கலாம். அவை விளக்கபூர்வமான கருதுகோள்களே; ஆனால் அந்த நிலை சாத்தியமானது என்ற இயந்திர முடிவில் அவை அடிப்படையிடப்பட்டுள்ளன.

இந்த முடிவு டைனோசர் உயிர்மெக்கானிக்ஸில் என்ன சேர்க்கிறது

இத்தகைய உயிர்மெக்கானிக்கல் ஆய்வுகள், உடற்கூறு மற்றும் நடத்தை இடையே பாலம் அமைப்பதால், நாளுக்கு நாள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. உயிர்மிச்சங்கள் எலும்புகளை மட்டும் பாதுகாக்கின்றன; இயக்கத்தை அல்ல. எனவே அழிந்துபோன உயிரினங்களைப் பற்றிய பல கேள்விகள் ஊகங்களுக்கே திறந்தவையாக உள்ளன. கணினி முறைகள், ஒரு முன்வைக்கப்பட்ட நடத்தை கட்டமைப்பு ரீதியாக யதார்த்தமானதா என்பதை ஆராய்ச்சியாளர்கள் முதலில் சோதிக்க அனுமதிக்கின்றன; பின்னர் அது எவ்வளவு அடிக்கடி அல்லது எந்தச் சூழலில் நிகழ்ந்தது என்பதைக் குறித்து வாதிடலாம்.

இந்த நிலையில், இந்தப் பணியானது பல்லுயிர் ஆய்வில் பரந்து விரிந்த ஒரு போக்கிற்கு பங்களிக்கிறது: அழிந்த உயிரிகளை தனித்த எலும்புகளின் தொகுப்பாக அல்ல, மாதிரியாக்க, அழுத்தம் கொடுக்க, மற்றும் ஒப்பிடக்கூடிய இயற்பியல் அமைப்புகளாகப் பார்க்குவது. உடல் அளவு மட்டுமே முழுக் கதையைக் கூறாது என்பதையும் இது வலுப்படுத்துகிறது. தனித்த எலும்புகளின் விகிதமும் வலிமையும், குறிப்பாக தன் உடலின் பெரும்பகுதியை நிலத்தில் இருந்து உயர்த்துவது போன்ற கடுமையான சுமைகளின் கீழ், ஒரு உயிரி என்ன செய்ய முடியும் என்பதை வடிவமைக்கலாம்.

விரிவான பொருளில், எளிமைப்படுத்தப்பட்ட பொதுப் படிமங்கள் அனுமதிப்பதைவிட, வயதும் பரம்பரையும் கடந்து டைனோசர் நடத்தை மேலும் பல்வகைமையாக இருந்திருக்கலாம் என்பதே இதன் முக்கிய விளைவு. எதிர்கால ஆய்வுகள் இதே முறைகளை பிற சௌரோபோட்களுக்கும் விரிவுபடுத்தினால், எந்த இனங்கள், எந்த வாழ்க்கை நிலையில, எவ்வளவு நேரம் பயனாக நிமிர்ந்து நிற்க முடிந்தது என்பதற்கான மேலும் படிநிலைபட்ட வரைபடம் பல்லுயிர் ஆய்வாளர்களுக்கு கிடைக்கலாம்.

இப்போது, இந்த ஆய்வு பார்வையில் ஒரு சுருக்கமான ஆனால் அர்த்தமுள்ள மாற்றத்தை வழங்குகிறது. சில சௌரோபோட்கள் எழுவதற்கு மிகப்பெரிதாக இல்லை. குறைந்தபட்சம் இளமைக்காலத்தில், மேலும் குறைந்தபட்சம் சில இனங்களில், அவை உயரமாக நின்றுகொள்ளும் கட்டமைப்பை கொண்டிருந்திருக்கலாம்.

இந்தக் கட்டுரை Science Daily வழங்கிய செய்திப்பதிவை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மூலக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.