2016க்குப் பிறகு அண்டார்டிகாவில் நீண்ட காலமாக நிலவிய ஒரு முறை திடீரென முறிந்தது

பல ஆண்டுகளாக, அண்டார்டிகா எளிய காலநிலை கதைகளுக்கு ஒரு அசௌகரியமான சவாலாக இருந்தது. உலகம் முழுவதும் வெப்பமடைந்தாலும், பல மாதிரிகள் எதிர்பார்த்திருந்த மெதுவான இழப்பை பின்பற்றாமல், அண்டார்டிக் கடல் பனி சுமார் 2015 வரை விரிந்துகொண்டே இருந்தது. பின்னர் அந்த முறை முறிந்தது. 2016க்குப் பிறகு, கடல் பனி திடீரென குறைந்து, தொடர்ந்து தாழ்ந்த நிலையிலேயே இருந்தது. வழங்கப்பட்ட மூலப் பொருளில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட புதிய ஆராய்ச்சி, இதற்கான விடையை பனிக்குள் அல்ல, அதன் கீழே உள்ள கடலின் அமைப்பில் தேடுகிறது.

2026 மார்ச் 23 அன்று Proceedings of the National Academy of Sciences-ல் வெளியான இந்த ஆய்வு, சுமார் இருபது ஆண்டுகளாக சேகரிக்கப்பட்ட பனிக்கீழ் Argo float தரவுகளைப் பயன்படுத்துகிறது. இச் சுயாதீன கருவிகள் மேற்பரப்புக்குக் கீழே வெப்பநிலை மற்றும் உப்புத்தன்மை தகவல்களை சேகரித்து, மீண்டும் மேலே வரும் போது அவற்றை செயற்கைக்கோள் மூலம் அனுப்புகின்றன. வழங்கப்பட்ட உரையில் உள்ள ஆய்வுக் குறிப்பின் படி, முந்தைய கடல் பனி விரிவாக்கம் அதிகரித்த மழைப்பொழிவால் ஏற்பட்ட மேற்பரப்பு இனிமையாக்கத்தால் ஒரு பகுதி இயக்கப்பட்டது. அந்த இனிய நீர்த்தடம், ஆழத்தில் இருந்த அதிக வெப்பமும் அதிக உப்பும் கொண்ட நீரின் மேல் அமர்ந்து, வெப்பத்தை கீழே அடைத்து, மேற்பரப்பு எளிதாக உறையச் செய்தது.

2015க்குப் பிறகு அந்த அமைப்பு மாறியது. தீவிரமான காற்றால் இயக்கப்படும் upwelling, இனிமையாக்கப் போக்கை மாற்றி, அதிக வெப்பம் கொண்ட உப்புநீரை மேலே கொண்டு வந்தது. ஆய்வின் விளக்கத்தின்படி, அந்த செயல்முறை பல ஆண்டுகளாகச் சேர்ந்திருந்த கீழ்மட்ட வெப்பத்தை வெளியேற்றியது; இதன் விளைவாக இதுவரை இல்லாத அளவிலான கடல் பனி இழப்பு ஏற்பட்டது. முதன்மை ஆசிரியர் ஏரல் வில்சன், இதை கீழிருந்து கட்டிக்கிடந்த வெப்பத்தின் கடுமையான வெளியீடு என்று விவரித்தார். இந்த வடிவமைப்பு முக்கியமானது, ஏனெனில் 2016க்குப் பிறகான சரிவை சீரற்ற ஏற்ற இறக்கமாக அல்ல, பல ஆண்டுகளாக நிலைத்திருந்த நிலையற்ற தன்மையின் விளைவாக மறுவடிவமைக்கிறது.

முடிவை வடிவமைத்தது காற்று மட்டும் அல்ல, கடலும் தான்

மூலப் பொருளில் குறிப்பிடப்பட்ட மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று, கடல் பனியை ஆண்டுதோறும் மற்றும் தசாப்தம்தோறும் கட்டுப்படுத்துவதில் கடலுக்கு முக்கிய பங்கு இருப்பதாகும். இது இயல்பாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அதன் பகுப்பாய்வுப் பெறுமதி பெரியது. துருவ மாற்றம் குறித்த பொது உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் காற்றின் வெப்பநிலையையே கவனிக்கின்றன. இந்த ஆய்வு, தெற்கு பெருங்கடலின் செங்குத்துப் படலமைப்பும், அதை குலைக்கும் காற்றுகளும் அதே அளவு தீர்மானகரமானவை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

விரிவாக்க காலத்தில், அதிகரித்த மழைப்பொழிவு மேற்பரப்பு நீரை இனிமையாக்கியது. உப்பு நீரைவிட இனிய நீர் குறைந்த அடர்த்தியுடையது; ஆகையால் அது மேற்பரப்பருகே இருந்தது மற்றும் படலமைப்பை நிலைநிறுத்த உதவியது. அந்த அடுக்கமைப்பு, கீழிருந்த வெப்பமான நீர்மீது ஒரு மூடியைப் போட்டு வைத்தது. அத்தகைய சூழலில், கீழே வெப்பம் சேர்ந்து கொண்டிருந்தாலும் மேற்பரப்பு உறைதல் தொடர முடிந்தது. வலுவான காற்றுகள் மேற்பரப்பு நீரை அண்டார்டிகாவிலிருந்து தள்ளி, upwelling-ஐ தீவிரப்படுத்த அனுமதித்தபோது, அமைப்பு புரட்டியது. சேமிக்கப்பட்ட வெப்பம் மேற்பரப்பு சூழலுக்குச் செல்லக்கூடியதாக மாறி, கடல் பனி உருவாகவும் நிலைத்திருக்கவும் தடையாக்கியது.

இது நுணுக்கமானதாயினும் முக்கியமான அம்சம். முந்தைய விரிவாக்கம் காலநிலை அபாயத்தை மறுத்தது என்று ஆய்வு சொல்லவில்லை. மாறாக, சிக்கலான கடல் இயக்கவியல் வெப்பச் சிக்னலின் ஒரு பகுதியை தற்காலிகமாக மறைத்தது அல்லது மாற்றிவைத்தது என்பதை இது காட்டுகிறது. கடலின் நிலை மாறியபோது, அடிப்படை பலவீனம் மிக விரைவாக வெளிப்பட்டது.