மனிதனைப் போன்ற சிரிப்பு 15 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் வரையிலானது என ஆய்வு காட்டுகிறது

சிரிப்பு மனித இனத்தை விடவும் மிகவும் பழமையானதாக இருக்கலாம்

404 Media எடுத்துக்காட்டிய ஒரு புதிய ஆய்வு, மனிதர்களின் மிகப் பரிச்சயமான நடத்தை வடிவங்களில் ஒன்றான சிரிப்பின் எதிர்பாராத ஆழமான பரிணாம வரலாற்றை சுட்டிக்காட்டுகிறது. மனிதர்களிடமும் பிற பெரிய குரங்குகளிடமும் பதிவுசெய்யப்பட்ட ஒலிப்பதிவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, சிரிப்பின் அடையாளமான தாளமுறை ஹோமினிட் குடும்பத்தின் கடைசி பொதுவான முன்னோடியில் ஏற்கனவே இருந்திருக்கலாம் என்றும், அதன் தோற்றம் குறைந்தது 15 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் சென்றுசேரும் என்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் முடிவு செய்தனர்.

Rhythm and timing in laughter reveal that human vocal plasticity falls on a hominid continuum என்ற தலைப்பில் Communications Biology இதழில் வெளியான இந்த ஆய்வு, சிரிப்புடன் தொடர்புடைய ஒலிகள் வடிவத்தில் தனித்துவமான மனித இயல்பா, அல்லது நமக்கு நெருக்கமான உயிரினங்களிடையே பகிரப்பட்ட பரம்பரை முறைமையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறதா என்பதை ஆராய்கிறது. மூல உரையில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட கணக்கின் அடிப்படையில், பதில் பிரிவை விட தொடர்ச்சிக்கே வலுவாக சாய்கிறது.

அது முக்கியமானது, ஏனெனில் சிரிப்பு மனிதர்கள் சமூக வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தின் மையத்தில் அடிக்கடி நிற்கிறது. அது விளையாட்டை ஒழுங்குபடுத்தவும், நெருக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டவும், பதற்றத்தை தணிக்கவும், மனிதர்களுக்கிடையேயான பிணைப்புகளை வலுப்படுத்தவும் உதவுகிறது. பிற பெரிய குரங்குகளும் இதேபோன்ற நேர அமைப்புடன் சிரிப்பை உருவாக்கினால், மனிதர்கள் தனித்துவமான சமூக, கூடவே பண்பாட்டு நடத்தை எனக் கருதும் ஒன்றின் குறைந்தபட்சம் ஒரு பகுதி பழமையான வானர அடித்தளத்தின் மீது அமையக்கூடும்.

ஆராய்ச்சியாளர்கள் என்னவற்றை பகுப்பாய்வு செய்தனர்

மூல உரையின் படி, ஆராய்ச்சியாளர்கள் நான்கு ஒரங்குட்டான்கள், இரண்டு கொரில்லாக்கள், மூன்று போனோபோக்கள், நான்கு சிம்பான்சிகள் மற்றும் நான்கு மனிதக் குழந்தைகளின் பதிவுகளை ஆய்வு செய்தனர். இவை கடுமையான விளையாட்டு, விளையாட்டு நேரம், கிச்சு போன்ற விளையாட்டு சூழல்களில் பதிவு செய்யப்பட்டன. இந்த அமைப்பு முக்கியமானது, ஏனெனில் சிரிப்பு வெறுமனே தோன்றுவதில்லை. பல்வேறு இனங்களிலும் அது சமூக தொடர்பின் போது, குறிப்பாக உடல் விளையாட்டு ஈடுபாட்டையும் மகிழ்ச்சியையும் சுட்டிக்காட்டுவதற்கான குறைந்த ஆபத்து சூழலை உருவாக்கும் போது வெளிப்படுகிறது.

ஆய்வின் மையக் கண்டுபிடிப்பு, சிரிப்பின் இடையிலான சமநிலைத் தன்மை என ஆய்வு விவரிக்கும் அம்சத்தைச் சுற்றியே உள்ளது. நடைமுறையில், அதற்கு அந்த ஒலி தெளிவான, மீண்டும் மீண்டும் வரும் இடைவெளிகளாக வெளிப்படுவது என்று பொருள்; மனிதர்களில் பழக்கப்பட்ட “ஹா ஹா ஹா” என்ற தாளத்துடன் சுமார் ஒப்பிடத்தக்கது. இந்த கால அமைப்பு பெரிய குரங்குகள் பகிர்ந்துகொள்ளும் கடைசி பொதுவான முன்னோடியில் ஏற்கனவே இருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது என ஆராய்ச்சியாளர்கள் முடிவு செய்தனர்.

இதன் பொருள், குரங்குகள் விளையாடும்போது சுவாரசியமான ஒலிகளை மட்டும் எழுப்புகின்றன என்பதல்ல. சிரிப்பின் கால அமைப்பே பரிணாம காலப்போக்கில் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதாகும். அதனால் விவாதம் வெறும் நிகழ்வுப்பூர்வ ஒற்றுமையிலிருந்து, அளவிடக்கூடிய, ஒப்பிடக்கூடிய, பரம்பரை வளர்ச்சியின் அடிப்படையில் விளக்கக்கூடிய ஒரு வடிவத்துக்குச் செல்கிறது.

மூல உரை மனித பரிணாமத்துக்கு குறிப்பாக பொருத்தமான இரண்டாவது முடிவையும் குறிப்பிடுகிறது. மனிதர்களுடன் நெருக்கமாக தொடர்புடைய குரங்குகளில் சிரிப்பு அதிக சிக்கலுடனும் மாறுபாட்டுடனும் காணப்படுவதாகவும், இது பல்வேறு தாளங்களையும் தனித்துவங்களையும் உள்ளடக்கிய மனித சிரிப்பின் வரம்புடன் மேலும் நெருக்கமாகப் பொருந்துவதாகவும் கூறப்படுகிறது. அது தொடர்ச்சியோடு படிநிலையான வேறுபாடும் இருப்பதைச் சுட்டுகிறது. மனித சிரிப்பு அதிக நெகிழ்வானதாக இருக்கலாம், ஆனால் அது வெறுமனே புதிதாக உருவாக்கப்பட்டதல்ல.

ஹோமினிட் குடும்பம் முழுவதும் பாதுகாக்கப்பட்ட குரல் சிக்னல்

வார்விக் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த சியாரா டே கிரிகோரியோ தலைமையிலான ஆராய்ச்சியாளர்கள், மூல உரையில் கூறப்பட்டபடி, ஒவ்வொரு இனமும் வேறுபட்ட சமூக-சூழலியல் அழுத்தங்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட தனித்துவமான அழைப்பு தொகுப்பை வளர்த்துக்கொண்டிருந்த போதிலும், சிரிப்பு ஹோமினிட் குடும்பத்தின் எல்லா முக்கிய கிளைகளிலும் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்துள்ளது என்று வாதிடுகின்றனர். மற்றொரு சொல்லில், பல குரல் நடத்தைகள் இனங்கள் வேறுபட்ட சூழல் மற்றும் சமூக அமைப்புகளுக்கு ஏற்றவாறு மாறின; ஆனால் சிரிப்பு நிலைத்திருந்தது.

அந்த நிலைத்தன்மை சிரிப்பை அபூர்வமாக்குகிறது. ஒரு நடத்தை தொடர்ந்து நன்மை தருகிறதா என்பதைப் பொறுத்து, பரிணாமம் அதை மறுபயன்படுத்தவும், மாற்றவும், நீக்கவும் கூடும். பல பெரிய குரங்கு வரிசைகளிலும், வயது மற்றும் பாலின வகைகளிலும் தொடர்ச்சியாகக் காணப்படும் ஒரு குரல் நடத்தை முக்கியமான சமூக செயல்பாட்டைச் செய்யக்கூடும். அந்த செயல்பாட்டின் எல்லா அம்சங்களையும் மூல உரை தீர்க்கிறது என்று கூறவில்லை; ஆனால் சிரிப்பை விளையாட்டின் சாதாரண உபவிளைவாக மட்டும் அல்லாமல் வைக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது.

அந்த நோக்கில் பார்த்தால், சிரிப்பு நவீன மனிதர்களை பழமையான சமூக स्तனியினங்களின் ஒரு நீண்ட வரிசையுடன் இணைக்கும் உயிரியல் நூலாக மாறுகிறது. மனித உணர்ச்சி வெளிப்பாடு பிற குரங்குகளின் வெளிப்பாட்டிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது என்ற பொதுவான உள்ளுணர்வை இந்த கண்டுபிடிப்புகள் சவாலிடுகின்றன. அதற்கு பதிலாக, முன்பிருந்த அமைப்புகளை மாற்றாமல், அவற்றிலிருந்தே மனித குரல் நெகிழ்வுத்தன்மை உருவான ஒரு தொடர்ச்சியை அவை ஆதரிக்கின்றன.

இதுவே ஆய்வின் கவனம் தாளத்துக்கும் நேரத்துக்கும் ஏன் முக்கியமென விளக்குகிறது. மக்கள் பெரும்பாலும் இன வேறுபாடுகளை சொல்வளம், இலக்கணம், அல்லது குறியீட்டு தொடர்பாடல் வழியாகவே புரிந்துகொள்கிறார்கள்; இவற்றில் மனிதர்கள் தனித்துவமானவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். அதற்கு மாறாக, பகிரப்பட்ட உணர்ச்சி சைகை அமைப்பின் இயந்திரவியல் மேலும் ஆழமான பொதுவான முன்னோடியைக் காட்டக்கூடும். இந்த விவரணையில் சிரிப்பு அந்தச் சைகைகளில் ஒன்றாகும்.

இந்த கண்டுபிடிப்பு ஒப்பீட்டு உயிரியல் துறையைத் தாண்டியும் ஏன் தாக்கம் செலுத்துகிறது

இந்த ஆய்வின் ஈர்ப்பு, சிரிப்பு எப்போது தொடங்கியது என்ற தொழில்நுட்பக் கேள்வியைத் தாண்டி விரிகிறது. அது வாழும் இனங்களிலிருந்து உணர்ச்சிப் பூர்வமான கடந்தகாலத்தை அறிவியலாளர்கள் எவ்வாறு மறுஉருவாக்குகிறார்கள் என்பதையும் பேசுகிறது. எலும்புகள் போல நடத்தைப் பதிவுகள் புதைவடிவமாக ஆகாது என்பதால், ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒப்பீட்டு முறைகளைப் பயன்படுத்தி, தொடர்புடைய வரிசைகளில் எந்த பண்புகள் தொடர்கின்றன என்பதைப் பார்த்து, முன்னோடிகள் என்னென்ன கொண்டிருந்திருக்கலாம் என்பதை ஊகிக்கின்றனர். ஒரங்குட்டான்கள், கொரில்லாக்கள், போனோபோக்கள், சிம்பான்சிகள், மனிதர்கள் எனப் பலரிடமும் ஒரு பண்பு தோன்றினால், அந்தக் குழுக்கள் பிரிந்து வளர்வதற்கு முன்பே அது இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதே மிகச் சிக்கனமான விளக்கம்.

அது 15 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் சிரிப்பு இன்றுள்ளபடி அச்சடையாகவே இருந்தது என்று அர்த்தமல்ல. மூல உரை அதற்கு பதிலாக, பின்னர் ஏற்பட்ட பரிணாமம் இனத்திற்கே உரிய விரிவாக்கங்களை அறிமுகப்படுத்தியபோதும், அடையாளம் காணக்கூடிய ஒரு வடிவம் ஏற்கனவே இருந்ததாகக் கூறுகிறது. ஆகையால், பரந்த வெளிப்பாட்டுத் தளமும் பண்பாட்டு பயன்பாடுகளும் கொண்ட மனித சிரிப்பு, மிகப் பழமையான ஒரு கருப்பொருளின் சமீபத்திய மாறுபாடாக இருக்கலாம்.

இந்த ஆய்வு விலங்கு நடத்தை ஆராய்ச்சியில் உள்ள ஒரு பரந்த போக்கையும் வலுப்படுத்துகிறது: மனிதர்களுக்கும் பிற விலங்குகளுக்கும் இடையே ஒருகாலத்தில் வரையப்பட்ட கடுமையான எல்லைகள் கரைந்து வருவது. காலப்போக்கில், கருவி பயன்பாடு, தொடர்பாடல், அனுதாபம், ஒத்துழைப்பு, விளையாட்டு ஆகியவற்றில் தொடர்ச்சியை ஆதரிக்கும் ஆதாரங்கள் சேர்ந்து வந்துள்ளன. இப்போது சிரிப்பும் அதே பட்டியலில், மேலும் அளவிடத்தக்க வகையில், சேர்ந்ததாகத் தெரிகிறது.

மனிதவியல் துறைக்கு, இந்தக் கண்டுபிடிப்பு பண்டைய ஹோமினிட்களின் சமூக உலகிற்கு கூடுதல் நுணுக்கத்தை வழங்குகிறது. பகிரப்பட்ட சிரிப்பு போன்ற சிக்னல், இன்றைய மொழி வடிவம் உருவாகுவதற்கு முந்தைய காலத்திலேயே விளையாட்டு, இணைப்பு, உணர்ச்சி ஒருங்கிணைப்பு ஆகிய தருணங்கள் இருந்தன என்பதைத் தெரிவிக்கிறது. சாதாரண வாசகர்களுக்கு, இது இன்னும் எளிய ஆனால் வியப்பூட்டும் மறுவிளக்கத்தை வழங்குகிறது: சிரிப்பின் ஒலி, நம் வானர கடந்தகாலத்திலிருந்து இன்னமும் நாம் சுமந்து வரும் பழமையான கேட்கக்கூடிய இணைப்புகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

இந்த ஆய்வின் விளக்கம் சரியாக இருந்தால், சிரிப்பு அறிவாற்றல் மற்றும் பண்பாட்டின் மீது மேலே சேர்க்கப்பட்ட ஒரு மனிதச் சிறப்பு மட்டுமல்ல. அது உறுதியான ஹோமினிட் பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதி; மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளான பரிணாம மாற்றங்களைக் கடந்து இன்றும் உயிருடன் இருந்து, விளையாட்டு மைதானங்கள், வரவேற்பறைகள், மற்றும் இனங்களைக் கடந்த பகிர்ந்த மகிழ்ச்சியின் தருணங்களில் திடீரென வெளிப்படுகிறது.

இந்தக் கட்டுரை 404 Media வழங்கிய செய்திப்பிரிவின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது. மூலக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.