ஒரு கல்ட் படம் இப்போது தீவிரமான மேடை நிகழ்வாக மாறியுள்ளது
பரிச்சயமான தலைப்புகளின் மேடை வடிவங்களால் நிரம்பியுள்ள ஒரு பிராட்வே பருவத்தில், The Lost Boys: A New Musical பழைய 1980களின் படத்தை பயன்படுத்துவதாலேயே அல்லாமல், அந்த மூலப் பொருளை ரசிகர்களுக்கான ஒரு சிறிய கண்சிமிட்டலாக அல்லாது அதிக இலக்குடைய ஒன்றாக அணுகுவதால் தனித்து நிற்கிறது. ஜோயல் ஷூமாசரின் கல்ட் வாம்பயர் படத்தின் இந்த புதிய வடிவம், மூல விமர்சனத்தின் படி, நேரடி நாடகத்தின் அதிசய உணர்வைப் பிடித்து, படத்தின் விசித்திரமான தொனிச் சமநிலையை மேடையில் செயல்படும் வடிவமாக மாற்றுகிறது.
இது சுலபமான வேலை அல்ல. அசல் படத்தில் இரத்தம் கலந்த பயம், நேர்மையான குடும்ப நாடகம், பெரிதாக்கப்பட்ட நகைச்சுவை, காம்ப் மிகைநடை, மற்றும் மோட்டார் சைக்கிளில் சவாரி செய்யும் இளம் வாம்பயர்களின் கூட்டம் ஆகியவை கலந்து இருந்தன. இப்படியான படம் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படும் போது தானாகவே தன்னைத்தானே கிண்டல் செய்யும் திசைக்கு சாயலாம். விமர்சனத்தின் படி, இந்த இசைநாடகம் அந்த எளிதான வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அது வெளிப்படையான பரிகாசத்தைக் காட்டிலும் Little Shop of Horrors போன்ற தொனிப் மாதிரிக்கே அருகில் செல்கிறது.
அந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. இதன் பொருள், இந்த நிகழ்ச்சி தனது மூலத்தை நகலெடுப்பதைவிட அதை விரிவாக்குவதில்தான் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறது என்பதாகும்.
இந்த வடிவம் கதையை எப்படிப் புதிய வடிவத்தில் அமைக்கிறது
மேடை வடிவம் பரிச்சயமான அமைப்பை வைத்திருக்கிறது: ஒரு தாயும் அவரது இரண்டு பதின்ம வயது மகன்களும் புதிய தொடக்கத்தை நாடி California-வின் Santa Carla-வில் வருகிறார்கள்; ஆனால் அங்கு இளம் வாம்பயர்களின் ஒரு கும்பலும் நகரின் ஆபத்துகளில் ஒன்றாக இருப்பதை கண்டறிகிறார்கள். ஆனால், Chris Hoch மற்றும் David Hornsby எழுதிய புத்தகம், அந்த மூன்று குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும், அச்சத்தின் மையத்தில் இருக்கும் கவர்ச்சிகரமான வாம்பயரான David-க்கும் கூட கூடுதல் ஆழம் சேர்க்கிறது என்று விமர்சனம் கூறுகிறது.
திரைப்படத்திலிருந்து மேடைக்கு வரும் வடிவங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட கதாபாத்திர விரிவாக்கமே பெரும்பாலும் தேவைப்படும். படம் ஒரு மெல்லிய வடிவமைப்புடைய கதாபாத்திரங்களையும் மனநிலை, எடிட்டிங், மற்றும் உருவப்படங்களின் மூலம் தாங்கிக் கொள்ள முடியும். ஒரு இசைநாடகம் பொதுவாக அப்படிச் செய்ய முடியாது. பாடல்கள், மாற்றங்கள், மற்றும் பார்வையாளர்களின் கவனத்தை மீண்டும் மீண்டும் பிடிக்கக்கூடிய உறுதியான உணர்ச்சி தர்க்கம் அதற்கு தேவை. கூடுதல் கதாபாத்திரங்களுக்கு வடிவம் அளிப்பதன் மூலம், இந்த தயாரிப்பு தன்னுக்கே வலுவான நாடக அடிப்படையைக் கட்டமைத்துக்கொள்கிறது போல தெரிகிறது.
The Rescues எழுதிய பாடல்கள், படத்தின் தொனிமாற்றங்களை மென்மையாக இணைப்பதாக விவரிக்கப்படுகின்றன. இது இந்த வடிவமைப்பின் மிக முக்கியமான செயல்பாட்டு நகர்வுகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம். படத்தின் ஈர்ப்பு எப்போதும் ஒரு மனநிலையிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு திடீரெனச் சாயும் துணிவில்தான் இருந்தது. மேடையில் அந்தச் சாய்வுகள் குத்தலாகத் தோன்றும் அபாயம் உள்ளது. அவற்றை இணைக்க உதவும் மூல இசை, சாத்தியமான ஒரு பலவீனத்தை மேடை நன்மையாக மாற்றுகிறது.
