ஒரு கல்ட் படம் இப்போது தீவிரமான மேடை நிகழ்வாக மாறியுள்ளது
பரிச்சயமான தலைப்புகளின் மேடை வடிவங்களால் நிரம்பியுள்ள ஒரு பிராட்வே பருவத்தில், The Lost Boys: A New Musical பழைய 1980களின் படத்தை பயன்படுத்துவதாலேயே அல்லாமல், அந்த மூலப் பொருளை ரசிகர்களுக்கான ஒரு சிறிய கண்சிமிட்டலாக அல்லாது அதிக இலக்குடைய ஒன்றாக அணுகுவதால் தனித்து நிற்கிறது. ஜோயல் ஷூமாசரின் கல்ட் வாம்பயர் படத்தின் இந்த புதிய வடிவம், மூல விமர்சனத்தின் படி, நேரடி நாடகத்தின் அதிசய உணர்வைப் பிடித்து, படத்தின் விசித்திரமான தொனிச் சமநிலையை மேடையில் செயல்படும் வடிவமாக மாற்றுகிறது.
இது சுலபமான வேலை அல்ல. அசல் படத்தில் இரத்தம் கலந்த பயம், நேர்மையான குடும்ப நாடகம், பெரிதாக்கப்பட்ட நகைச்சுவை, காம்ப் மிகைநடை, மற்றும் மோட்டார் சைக்கிளில் சவாரி செய்யும் இளம் வாம்பயர்களின் கூட்டம் ஆகியவை கலந்து இருந்தன. இப்படியான படம் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படும் போது தானாகவே தன்னைத்தானே கிண்டல் செய்யும் திசைக்கு சாயலாம். விமர்சனத்தின் படி, இந்த இசைநாடகம் அந்த எளிதான வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அது வெளிப்படையான பரிகாசத்தைக் காட்டிலும் Little Shop of Horrors போன்ற தொனிப் மாதிரிக்கே அருகில் செல்கிறது.
அந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. இதன் பொருள், இந்த நிகழ்ச்சி தனது மூலத்தை நகலெடுப்பதைவிட அதை விரிவாக்குவதில்தான் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறது என்பதாகும்.
இந்த வடிவம் கதையை எப்படிப் புதிய வடிவத்தில் அமைக்கிறது
மேடை வடிவம் பரிச்சயமான அமைப்பை வைத்திருக்கிறது: ஒரு தாயும் அவரது இரண்டு பதின்ம வயது மகன்களும் புதிய தொடக்கத்தை நாடி California-வின் Santa Carla-வில் வருகிறார்கள்; ஆனால் அங்கு இளம் வாம்பயர்களின் ஒரு கும்பலும் நகரின் ஆபத்துகளில் ஒன்றாக இருப்பதை கண்டறிகிறார்கள். ஆனால், Chris Hoch மற்றும் David Hornsby எழுதிய புத்தகம், அந்த மூன்று குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும், அச்சத்தின் மையத்தில் இருக்கும் கவர்ச்சிகரமான வாம்பயரான David-க்கும் கூட கூடுதல் ஆழம் சேர்க்கிறது என்று விமர்சனம் கூறுகிறது.
திரைப்படத்திலிருந்து மேடைக்கு வரும் வடிவங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட கதாபாத்திர விரிவாக்கமே பெரும்பாலும் தேவைப்படும். படம் ஒரு மெல்லிய வடிவமைப்புடைய கதாபாத்திரங்களையும் மனநிலை, எடிட்டிங், மற்றும் உருவப்படங்களின் மூலம் தாங்கிக் கொள்ள முடியும். ஒரு இசைநாடகம் பொதுவாக அப்படிச் செய்ய முடியாது. பாடல்கள், மாற்றங்கள், மற்றும் பார்வையாளர்களின் கவனத்தை மீண்டும் மீண்டும் பிடிக்கக்கூடிய உறுதியான உணர்ச்சி தர்க்கம் அதற்கு தேவை. கூடுதல் கதாபாத்திரங்களுக்கு வடிவம் அளிப்பதன் மூலம், இந்த தயாரிப்பு தன்னுக்கே வலுவான நாடக அடிப்படையைக் கட்டமைத்துக்கொள்கிறது போல தெரிகிறது.
The Rescues எழுதிய பாடல்கள், படத்தின் தொனிமாற்றங்களை மென்மையாக இணைப்பதாக விவரிக்கப்படுகின்றன. இது இந்த வடிவமைப்பின் மிக முக்கியமான செயல்பாட்டு நகர்வுகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம். படத்தின் ஈர்ப்பு எப்போதும் ஒரு மனநிலையிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு திடீரெனச் சாயும் துணிவில்தான் இருந்தது. மேடையில் அந்தச் சாய்வுகள் குத்தலாகத் தோன்றும் அபாயம் உள்ளது. அவற்றை இணைக்க உதவும் மூல இசை, சாத்தியமான ஒரு பலவீனத்தை மேடை நன்மையாக மாற்றுகிறது.
அருங்காட்சியக நெகிழ்ச்சியல்ல, ராக் ஆற்றல்
விமர்சனத்தின் மிகத் தெளிவான தீர்ப்பு, இந்த நிகழ்ச்சி “rocks” செய்கிறது என்பதுதான். இங்கே அந்த வார்த்தை பல வேலைகளைச் செய்கிறது. அது இசையின் ஒலி அடையாளத்தையும், தயாரிப்பின் மொத்த வேகத்தையும் தீவிரத்தையும் குறிக்கிறது. The Lost Boys அடிப்படையிலான ஒரு வாம்பயர் இசைநாடகம் ஆபத்து, கவர்ச்சி, மற்றும் சிறிய அளவிலான பதின்ம வயது குழப்பத்தை விற்க வேண்டும். விமர்சனத்தின் படி, இது அதைச் செய்கிறது.
Santa Carla உலகத்தை மேடையில் அமைப்பதற்காக இயக்குநர் Michael Arden-க்கு குறிப்பிட்ட பாராட்டு வழங்கப்பட்டுள்ளது. அந்த பகுதியில் தயாரிப்பு “ஒரு டார்ச் வெளிச்சம் ஒரு முறை” என்ற அளவில் விரிகிறது என்று விவரிக்கப்படுகிறது; இது மிகைச்சத்தமின்றி வெளிப்படுத்தலின் மூலம் கட்டப்பட்ட சூழலை உணர்த்துகிறது. இது சோம்பேறி பிராண்ட்-பயன்பாட்டின் எதிர்மறை. இது தனக்கே உரிய மேடை மொழியை உருவாக்க முயலும் தயாரிப்பின் சாட்சி.
இன்றைய பிராட்வே சூழலில் இது குறிப்பிடத்தக்கது, ஏனெனில் பல வடிவங்கள் உடனடி பரிச்சயத்தைத் தரினும், விளக்கத் தீவிரம் குறைவாகவே இருக்கும். ஒரு தலைப்பு மட்டும் டிக்கெட்டுகளை விற்கலாம். ஆனால் பரிச்சயம் என்பது மறுபடைப்பாக்கம் அல்ல. கிடைத்த விமர்சனத்தின் அடிப்படையில், The Lost Boys: A New Musical ஒரு பார்வையுள்ள நிகழ்வாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
இந்த வடிவம் இப்போது ஏன் தொடர்புடையது
நம்பிக்கையான ரசிகர் வட்டம் கொண்ட ஒரு கல்ட் படத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பதற்கு வணிக ரீதியான தர்க்கம் தெளிவானது. ஆனால் The Lost Boys போன்ற கதையில் மேலும் ஆழமான மேடை ஈர்ப்பும் உள்ளது. குடும்ப நிலையற்ற தன்மை, கவர்ச்சிகரமான ஆபத்து, இளமைக் அடையாளம், மற்றும் பாணிபடுத்தப்பட்ட வன்முறை ஆகியவற்றின் கலவை, இசைநாடக மேடைக்கே ஏற்கெனவே நெருக்கமாக இருக்கிறது. மூலப் பொருள் எப்போதும் உணர்ச்சியில் பெரிதாக இருந்தது; பிராட்வே அதைக் காட்ட இன்னொரு கருவியை வழங்குகிறது.
விமர்சனம் இன்னொரு விஷயத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது: இந்த தயாரிப்பு மறக்க முடியாத நாடக அனுபவத்தின் அடையாளமான அதிர்வைத் தட்டுகிறது. திரைப்பட அடிப்படையிலான பணிகள் நிறைந்த ஒரு பருவத்தில், பெரிய பிராட்வே தயாரிப்பை முதன்முறையாகக் காணும் அனுபவத்துடன் செய்யப்பட்ட ஒப்பீடு வெளிப்படையானது. இது இதை வெறும் திறமையான வடிவமைப்பாக அல்ல, ஒரு மேடை நிகழ்வாகவும் மதிப்பிடுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
இதனால் ஒவ்வொரு பார்வையாளரும் ஒரே விதமாகப் பதிலளிப்பார்கள் என்பதில்லை, குறிப்பாக அவர்கள் முழுமையான காம்ப் பரியாசத்தை எதிர்பார்த்திருந்தால். ஆனால் உணர்ச்சி ஆழத்தை நம்பிக்கையுடன் விளையாடும் தேர்வே, இந்த நிகழ்ச்சி ஏன் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதற்கான காரணமாக இருக்கலாம்.
வெறும் ரசிகர் சேவை அல்ல
சிறந்த மேடை வடிவங்கள், பார்வையாளர்களுக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்த காட்சிகளை வெறுமனே மீண்டும் நடத்துவதில்லை. மூலத்தில் மறைந்திருந்ததை அடையாளம் கண்டு, அதிலிருந்து விரிவாக்குகின்றன. கொடுக்கப்பட்ட விமர்சனத்தின் அடிப்படையில், The Lost Boys: A New Musical அதன் கதாபாத்திரங்களை விரிவாக்கி, மூல இசைகளை அதன் தொனித் திடீர் மாற்றங்களை இணைக்க பயன்படுத்தி, நேரடி நிகழ்வின் வெளிப்பாட்டு சாத்தியங்களை நம்பி அதையே செய்கிறது.
இதனால் பிராட்வேக்கு இன்னொரு பரிச்சயமான பிராண்டை மட்டும் வழங்கவில்லை. அது தனது இருப்பை நியாயப்படுத்தும் ஒரு தயாரிப்பை வழங்குகிறது. வடிவமைப்புகள் நிறைந்த சந்தையில், அதுவே இன்னும் கடினமான யுக்தி.
இந்த கட்டுரை Mashable-இன் செய்தியறிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மூலக் கட்டுரையைப் படிக்கவும்.
Originally published on mashable.com
